το καλοκαίρι με τα μπούτια

Σύμφωνα με το “παγκόσμιο οργανισμό ιστορικής καταγραφής και μέριμνας”, το φετινό καλοκαίρι καταγράφεται ως “το καλοκαίρι με τα μπούτια”. Είναι εμφανές ότι μετά “το καλοκαίρι του κώλου”, “το καλοκαίρι του καύσωνα”, “το καλοκαίρι του Σάμ” και “το καλοκαίρι με τις στραβοπατιμένες σαγιονάρες”, η πλειοψηφία του γυναικείου πληθυσμού στον πλανήτη (σαλονίκη), μπροστά στην επιλογή “μπούτι ή στήθος” επέλεξε με σαφήνεια το μπούτι (αδιαφορώντας πλήρως για τα υψηλά ποσοστά χοληστερίνης). Έτσι οι παγκοσμίου φήμης μόδιστροι, φρόντισαν να προμηθεύσουν το αγοραστικό κοινό, με πάσης φύσεως σορτσάκια, μίνακια, φορεματάκια και κάθε είδους ενδύματα που αποκαλύπτουν τα ανθρώπινα κάτω άκρα. Εξού και αυτές οι ακραίες επιλογές, διότι με άκρα έχουμε να κάνουμε.

Το φετινό καλοκαίρι λοιπόν θα παρελάσουν μπροστά μας κάθε είδους μπουτάκια, όμορφα, άσχημα, χοντρά, μπαμπάτσικα, ξερόκανα, σταβόκανα, κιταριδομένα, λεία και νεανικά, άγουρα, παρασιτεμένα, κοντά, σε σχήμα τιρμπουσόν, μαύρα, άσπρα, τριχωτά (σπανίζουν), με ρίγες, εμπριμέ με τατουάζ, εμπριμέ χωρίς τατουάζ, μοντέρνα και φυσικά από εκείνα που καταριέσαι την ώρα και την στιγμή που δεν γεννήθηκες στο Ιράν, που τέτοια ζητήματα είναι ληγμένα εδώ και καιρό, ή που η κακιά η ώρα σε έκανε straight ή by αρσενικό ή και λεσβία.

Παρόλο τον κίνδυνο όμως, “ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας και ψυχανάλυσης” εμφανίζετε καθησυχαστικός. “Ορμόνες είναι, θα περάσουν” μας λέει δια του στόματος του γενικού γραμματέα του Landrosh Abushtailer, “αλλά καλού κακού, πάρτε μια ασπιρίνη” συμπληρώνει. Ο πρωθυπουργός της χώρας μας, με δήλωση του λέει ότι η χώρα μας δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο και έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα.

Υπομονή λοιπόν μέχρι τον χειμώνα και ας ελπίσουμε ότι θα επιταχυνθεί η καταστροφή του πλανήτη.

Sigmund Freud τσέπης

Τον Sigmund Freud τσέπης τον αγόρασα την προηγούμενη εβδομάδα και τον τεστάρω ακόμα. Ο φορητός Freud που είχα ήταν πολύ καλός και ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένος. Αλλά μου τον κλέψανε. Όταν πήγα να τον αντικαταστήσω, είδα τα καινούρια μοντέλα του Sigmund Freud και έκανα αρκετή ώρα να αποφασίσω αν θέλω φορητό ή τσέπης. Τον σταθερό τον είχα αποκλείσει. Θέλω να μπορώ να κάνω ψυχανάλυση και εκτός σπιτιού. Αν χρειαστώ άμεσα μία συνεδρία και δεν είμαι σπίτι; Ε; Έτσι από παλιότερα κατάργησα τον σταθερό.

Στην αρχή είχα πάρει έναν πτισόμενο. Αλλά ανακάλυψα ότι βολεύει μόνο στο κάμπινγκ. Έπρεπε να το υποψιαστώ βέβαια γιατί τον είχα βρει δίπλα στα στρωματάκια κάριμακ και στα σλίπινγκ μπαγκ. Και φορούσε μαγιό και καπελάκι. Απλά παρασύρθηκα και τον αγόρασα. Έπρεπε να το ψάξω λίγο καλήτερα. Οι φορητοί εκείνη την εποχή είχαν σχεδόν την ίδια τιμή και ήταν πολύ καλύτεροι από τους πτυσσόμενος. Τουλάχιστον δεν ψάχνανε την ευκαιρία να πάνε να παίξουν ρακέτες. Με την πρώτη ευκαιρία τον πούλησα σε έναν ελβετό ναυτικό.

Με τον φορητό είχα την άνεση μου. Είχα και την κατάλληλη τσάντα του και τον έπαιρνα σχεδόν πάντα μαζί μου. Τον έπαιρνα στο γραφείο, στα ταξίδια, στις εκδρομές και δεν έπιανε πολύ χώρο στο σπίτι. Ήταν και αρκετά οικονομίκος. Έκαιγε μόνο μία πορτοκαλάδα το πρωί και μία τυρόπιτα το απόγευμα. Βέβαια κολλούσε λίγο όταν του μιλούσα για τα όνειρα μου. Ήταν το κόλλημα του τα όνειρα. Αλλά οκ... Μετά από αρκετή ώρα σκέψης και πολλά "χμμ" και "μμμ" κατέληγε κάπου.

Ένα βράδυ, μετά την δουλεία, πήγα σε ένα μπαράκι να πιω ένα ποτό. Στα καλά καθούμενα και αφού είχα πιει το ποτό, μου ήρθε όρεξη και για δεύτερο ποτό. Ε! Και το παράγγειλα! Αυτό σήκωνε άμεσα ψυχανάλυση και ευτυχώς που είχα τον φορητό Sigmund Freud μαζί μου (αν ήμουν ακόμα μόνο με σταθερό, την είχα βαμένη). Για να μην τα πολυλογώ, με αυτά και τα άλλα μου ήρθε να κάνω τσίσα. Πήγα ο δόλιος προς νερού μου και όταν γύρισα ο Sigmund έλιπε. Μου τον είχαν φάει! Σικάγο γίναμε πια! Τέσπα... Μου ζήτησε και η διεύθυνση του μαγαζιού συγνώμη και μου είπε πως τα κρούσματα κλοπών έχουν αυξηθεί τραγικά. Παράδειγμα, την ίδια μέρα με μένα είχαν κλέψει από μία γιαγιά έναν συρναμολογούμενο Friedrich Nietzsche. Δηλαδή έλεος!! Αίσχος!!! Τέλος πάντον. Έτσι μου κλέψανε τον Sigmund Freud.

Την άλλη μέρα ήταν Κυριακή και τα καταστήματα ήταν κλειστά. Έχετε μείνει ποτέ μία ολόκληρη μέρα χωρίς ψυχανάλυση; Πιστέψτε με είναι φριχτή εμπιρία. Δεν θα ήθελα να το περάσω ποτέ ξανά αυτό. Όπως και να έχει την Δευτέρα πρωί πρωί ήμουν στο κατάστημα και αγόραζα τον καινούριο μου Sigmund Freud τσέπης. Έδωσα κάτι παραπάνω αλλά χαλάλι του. Τώρα μπορώ να έχω συνεδρίες και στις στάσεις του λεωφορείου, στο λεωφορείο, στο ταξί, στον δρόμο, στο ταξίδι, στην τουαλέτα, στο σεξ, παντού, παντού. Επίσης είναι και αδιάβροχος. Δηλαδή θα μπορώ να κάνω ψυχανάλυση και όταν κάνω μακροβούτια. Ανά πάσα στιγμή τον χρειαστώ, τσακ, τον τσιμπάω από το μουσάκι, τον βγάζω από την τσέπη, του πατάω την φαλάκρα, ανοίγει τα μάτια του και αρχίζει την ψυχανάληση. Είναι και ωραίο μοντελάκι. Με σακάκι από ύφασμα μπεζ ψαροκόκαλο και σκούρα πράσινη γραβάτα με μπορντό ρίγα. Του πήρα και το γκατζετάκι της πίπας και τον έχω κομπλέ. 

Μόνο που προχθές πηγαίνοντας στο γραφείο είδα σε μία βιτρίνα έναν Carl Jung τσέπης. Καινούριο μοντέλο. Η τιμή του ήταν σχεδόν ίδια με του Sigmund Freud μου. Μπήκα σε σκέψη. Μήπως βιάστηκα να πάρω τον Sigmund Freud. Έκανα μαλακία; Μήπως ο Carl Jung τσέπης είναι καλύτερος;

κλιματική αλλαγή εν δράση

...Όχι που θα μας την χάριζε...

Ξεχάστε το εύκρατο κλίμα... ή μουσώνες ή έρημος. Διαλέχτε και πάρτε. Αν και δεν θα μας ρωτήσει κανείς τι προτιμάμε. Εγώ προτιμώ τους μουσώνες πάντως. Δηλαδή αν αυτός που θα αποφασίσει έρθει και με ρωτήσει, εγώ αυτό θα του πω. Αλλά να αποφασίσει γρήγορα για να δω και εγώ τι θα πάρω. Βάρκα ή καμήλα;

Εγώ πάντως, επειδή είμαι επιχειρηματικό μυαλό έχω αναπτύξει σχέδιο. Αν είναι να γίνουμε σαχάρα φάση, θα πάρω μία αρσενική και μία θηλύκια καμήλα και μέχρι να ερημοποίηθούμε θα έχουν γίνει κοπάδι. Και θα είμαι πλέων ιδιοκτήτης κοπαδιού. Αλλά τι τρώνε οι καμήλες; Άμμο; Μάλλον άμμο θα τρώνε γιατί δεν είδα να έχει και τίποτε άλλο στις έρημες ερήμους. Θα τις βόσκω στην Χαλκιδική που έχει και παραλίες. Οικονομικό.

Αν πάλι η φάση το πάει για μουσώνες, θα γίνω έμπορος αδιάβροχων. Θα πάρω ένα αρσενικό και ένα θηλυκό αδιάβροχο και μέχρι να γίνουμε Ινδία θα έχω ολάκερη γκαρνταρόμπα. Πω-πω... Τι μυαλό!!! Με εντυπωσιάζω ώρες ώρες. Ίσως να κάνω κατάσταση με ελέφαντες. Κάτι θα ξέρουν και τα ινδά και νταλαβερίζοντε με δαύτους. Αλλά τι τρώνε οι ελέφαντες; Δεν έχω ιδέα αλλά ότι και να τρώνε το τρώνε πολύ. Ελπίζω να τρώνε μπουγάτσα γιατί αλλιώς δεν ξέρω τι να τους ταΐσω και θα το γυρίσω στα αδιάβροχα. 

Αλλά παίζει και η  μικρή πιθανότητα να γίνουμε αλπική χώρα. Πρέπει να είμαι προετοιμασμένος και για αυτή την πιθανότητα. Να πάρω θηλυκή και αρσενική φώκια; Και τι θα το κάνω μετά το κοπάδι φώκιων; Αναγκαστικά θα πρέπει να τις εκπαιδεύσω να παίζουν με μπάλες και να χτυπάνε παλαμάκια γκαρίγοντας για να ανοίξω τσίρκο. Τα φιλοζωικά μου συναισθήματα όμως δεν μου επιτρέπουν κάτι τέτιο. Θα είναι πολύ σκληρό για τα φτωχά ζωάκια. Το ξεχνάω το τσίρκο. Τις φώκιες θα τις τρώω. Κάτι θα ξέρουν οι εσκιμώοι. Είναι όμως πολύ λιπαρές και έχω θέμα με την χολιστερίνη. Άσε που προσέχω και την σιλουέτα μου. Μπα! Στην περίπτωση αλπικού κλίματος απλά θα ανοίξω χιονοδρομικό κέντρο στην Μύκονο.

Όπως και να έχει πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και πάντα να σκεφτόμαστε θετικά. Και για να πω την αμαρτία μου... εγώ ψήνομαι για κλιματική αλαγή. Θα ανοίξει νέους ορίζοντες στα επιχειρηματικά πνεύματα σαν του λόγου μου. Και αν τα καινούρια δεδομένα εκμεταλλευτούν σωστά τότε... θα χεστούμε στο τάλιρο!!!

Απλά να αποφασίσει τι θα γίνει στα γρήγορα γιατί μου ήρθε η ΔΕΗ και δεν έχω να την πλιρώσω.

το επιτελείο δια τας διαταγάς

....SCHNELL!!! άρχισε να φωνάζει...

...και άντε τώρα να του εξηγήσεις...

Αυτός ήταν ο ψιλός. Είχε μεγάλες πλάτες και ύφος επαρκώς χαζό για να περνιέται για επικύνδινος. Το μόνο που τον πρόδιδε ήταν τα δάχτυλα των ποδιών του. Ήταν κάπος... πως να το πω;... κοντά, μυτερά και άσχημα, με μεγάλα νύχια. Σαν τις μούρες των porsche... με τα νύχια για καπό. Στο άσχημο του βέβεα. Κατά τα άλλα καλό παιδί, αν και λίγο μαλάκας. Είχε την εντύπωση πως μου έδινε διαταγές. Μάλλον θα νόμιζε πώς του έδινα σημασία. Ουσιαστικά, κανείς δεν του έδινε σημασία και γιαυτό φώναζε.

Έπρεπε επειγόντως να του εξηγήσω πως αυτός που στην πραγματικότητα έδινε τις διαταγές ήταν ο λιγνός με τα τεράστια πέλματα. Ούτε αυτουνού του έδινα σημασία αλλά αυτός τουλάχιστον το είχε. Είχε το κατάλληλο ύφος, την κατάλληλη στολή, τα πρέποντα εξαρτήματα και το απαραίτητο κόμπλεξ που με συνδυασμό με την ελλιπής ερωτική του ζωή, αναμφισβήτητα του έδινε το δικαίωμα να μου δίνει διαταγές. Ασχέτως αν εγώ τελικά πάλι τον έγραφα, ο αδύνατος το είχε. Τα κατάφερνε καλά... έπιθε. Βέβαια αν ήθελε να τον πάρω στα σοβαρά έπρεπε να κάνει κάτι με τα πέλματα του. Ήταν αδικαιολόγητα τεράστια. Πιθανόν να το ήξερε και ο ίδιος και γι'αυτό να ήταν μες τα νέυρα. Δεν έχω όμως στοιχεία, οπότε δεν το αναλύω.

Το δικαίωμα στον παραπάνω να μου ζαλίζει τα αρχίδια του το έδινε ο χοντρός, που ήταν και ο "ανώτερος". Δικαίωμα που αυτουνού του το έδινε ο "ανώτατος"... Τώρα του "ανώτατου" ποιος του το έδινε το δικαίωμα δεν ξέρω. Τον "ανώτατο" δεν τον γνωρίζω, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω και άποψη.

Ο χοντρός λοιπόν είχε το προφίλ του άνετου και κούλ. Χαλαρός και λάρτζ... "Ανώτερος" για!... Αλλά ο χοντρός στην πραγματικότητα ήταν μες στην μίρλα. Γρίνια, κλάψα και συνεχώς να προσπαθεί να μου φορτώσει ενοχές. Λες και φταίω εγώ που είναι χοντρός. Καταπίεζε την τσατίλα του για να διατηρεί το προφίλ του ήρεμου και πράου. Περίεργες ισορροπίες αλλά εμένα ποσώς με ενδιέφερε. Εγώ ήθελα να κάνω την δουλεία μου και να σηκωθώ να φύγω και να πάψουν να μου τα ζαλίζουν διατάζοντασμε. Τα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών του είχαν νύχια μαύρα και λίγο διαλυμένα. Σαν να τα είχε φάει στην γωνία του κομοδίνου παίρνοντας στροφή. Αλλά αυτό δεν με αφορούσε.

Στο επιτελείο συμμετείχαν και οι δύο βοηθοί. Ο ένας του αδύνατου και ο άλλος του χοντρού. Ο βοηθός του αδύνατου, ο φαφούτης, ήταν φωνακλάς. Ότι του έλειπε σε δόντια το είχε σε ντεσιμπέλ. Τα πόδια του δεν είχαν κάτι άξιο λόγου και ήταν σχεδόν αδιάφορα. Με αυτόν δεν είχα θέμα. Δεν μου τα έπριζε. Ίσως να ήταν τυχαίο, δεν ξέρω, αλλά με εμένα δεν έμπαινε στον κόπο να με διατάξει, με αποτέλεσμα να του δίνω και κάποιου είδους σημασία. Αυτόν όμως που έγραφα εξολοκλήρου και αδιαφορούσα παντελώς για το τι διαταγές που μου έδινε ήταν ο κοντός, ο βοηθός του χοντρού. Αυτός ο καημένος φώναζε, τσίριζε, χτυπιότανε και έβριζε αλλά μάτεα. Όσο ποιο πολύ αυτός φώναζε, τόσο ποιο πολύ εγώ τον έγραφα. Και όσο ποιο πολύ εγώ τον έγραφα, τόσο αυτός ποιο πολύ τσίριζε. Φαύλος κύκλος που αποτέλεσμα είχε εγώ να πονοκεφαλιάζω και ο κοντός να βραχνιάζει. Είχε σοβαρό πρόβλημα πάντως ο καημένος. Ίσως να προσπαθούσε απελπισμένα να αποδείξει στον χοντρό πως είναι ικανός να δίνει διαταγές. Ίσως αυτό να του ανέβαζε την λίμπιντο. Ίσως πάλι να το έκανε από βίτσιο ή επειδή ήταν όντος εγκεφαλικά πιραγμένος. Δεν ξέρω... Πάντως ήταν πρήχτης ο δόλιος. Ίσος να είχε κόμπλεξ με τα πόδια του που είχαν μεγάλο και πεταχτό κότσι. Αλλά δεν του έφτεγε κανείς που μικρός φορούσε μυτερά παπούτσια. Εμ... Έτσι είναι... Τι μου τα πρήζεις εμένα βρε άνθρωπε μου; Εγώ σε φταίω;

Έτσι λοιπόν το επιτελείο δια τας διαταγάς αποτελούνταν από τον Χοντρό και τον Λιγνό, με τους βοηθούς τους κοντό και φαφούτη και σαν τσουτσού να χώνετε και ο ψιλός μπας και του δώσει κανείς σημασία. Ο ένας έδινε διαταγές στον άλλον και όλοι μαζί σε μένα με αποτέλεσμα να με πρίξουν. Κυριολεκτικά. Είμαι τυχερός πάντως γιατί ένας φίλος που τυχέα περνούσε από εκεί μου έδωσε αλοιφή για το πρήξιμο.

Ένας χοντρός λοιπόν με σπασμένα νύχια ποδιών, ένας λιγνός με τεράστια πέλματα, ένας φαφούτης με αδιάφορα πόδια, ένας κοντός με μεγάλα κότσια και ένας ψιλός με τα πιο άσχημα δάχτυλα ποδιών που έχω δει, μου δίναν διαταγές. Βέβαια τώρα θα μου πείτε γιατί ασχολούμαι τόσο πολύ με την μορφολογία των πελμάτων τους. Είναι απλό. Με απασχολεί με τι πόδια πάνε να με πατήσουν. Εμένα, την προσωπικότητα μου, τον χαρακτήρα μου, την άποψη μου και την αίσθηση της ελευθερίας μου που με νύχια και με δόντια προσπαθώ να τα κρατήσω απάτητα...

...παρεπιπτόντος... εγώ είμαι ο στραβοκάνης... και τα δάχτυλα των ποδιών μου είναι κοντόχοντρα και έχω και μεγάλες φτέρνες... αλλά κανέναν δεν προσπαθώ να πατήσω...

Dragon

η αποικία μυρμηγκιών στις σόλες μου

...στης σόλες των παπουτσιών μου υπήρχε μία αποικία μυρμηγκιών. Όχι πολύ μεγάλη αλλά αξιοπρεπέστατη. Χωρισμένη στα δύο, οργανωμένη και μοιρασμένη σε δεξί και αριστερό παπούτσι. Η βασίλισσα είχε την έδρα της στο δεξί υπόδημα και τα αυγά της στο αριστερό. Εργάτες και στα δύο με μία μικρή υπεροχή στο παπούτσι της βασίλισσας. Αυτό έδινε μία περίεργη αίσθηση στο περπάτημα καθώς υπήρχε μία διαφορά βάρους στα δύο πατούμενα. Το αριστερό, περιέργος,  το ένιωθα πιο βαρύ.

Επίσης όταν στεκόμουν όρθιος κάπως σαν να γλιστρούσα. Ήταν μία ευχάριστη αίσθηση. Αυτό συνέβαινε διότι τα μυρμήγκια άλλοτε και από τους δύο τομείς άλλοτε μόνο από τον ένα, ανασήκωναν τις υπό-αποικίες τους, ένα με δύο χιλιοστά από το δάπεδο. Κατ' επέκταση ανασήκωναν και τις σόλες των παπουτσιών μου, μαζί με τα παπούτσια και αν βρισκόμουν και εγώ μέσα τους, τότε μαζί και εμένα. Δεν ήταν άσχημα! Απλά σε περίπτωση που ήμουν κουρασμένος μου έφερνε μία ελαφριά ναυτία.

Ενίοτε προσπαθούσα, με την βοήθεια των μυρμηγκιών, να κατευθυνθώ προς κάποιο σημείο της αρεσκείας μου. Έτσι όπως έκανα με τα παπούτσια που στις σόλες τους υπήρχαν σκουλίκια. Μάταια! Τα μυρμήγκια αρκούνταν στο να με κάνουν να περιστρέφομαι γύρο από τον εαυτό μου. Και αυτό στην καλλίτερη περίπτωση και μετά από μεγάλη προσπάθεια. Όπως και να έχει πάντως ήταν αρκετά διασκεδαστικό μα όχι και πρακτικό.

Πολύ πρακτικό ήταν ότι πάντα έβρισκες και τα δύο παπούτσια μαζί, σε αντίθεση με τα παπούτσια που στις σόλες τους είχαν σκουλίκια. Επίσης αν πατούσες πάνω σε ψίχουλα, λάδια ή υπολείμματα φαγητού, οι κάτοικοι των σόλων μου τα καθάριζαν σε ελάχιστο χρόνο. Το μόνο ενοχλητικό ήταν πως αν δεν τα φορούσα, έπρεπε να κρατάω την εξώπορτα κλειστή, γιατί με την πρώτη ευκαιρία τα μυρμήγκια την κοπανούσανε μαζί με τα παπούτσια μου. Αν όμως κρατούσες την πόρτα κλειστή δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Και έτσι, συνίθος, έβρισκα τα παπούτσια μου δίπλα στην εξώπορτα. Πολύ βολικό και πολύ πρακτικό. Έτσι ένα μειονέκτημα μετατρέπονταν σε πλεονέκτιμα.

Το καλοκαίρι όμως, που χρειαζότανε οι πόρτες και τα παράθυρα να είναι ανοιχτά για να δροσίζει το σπίτι, για να μην το σκάσουν μαζί με την αποικία-παπούτσια μου, έπρεπε να τα δένω με τα κορδόνια τους από το έπιπλο στο χολ. Όμως λόγο του ότι τα συγκεκριμένα παπούτσι ήταν άρβυλα και το καλοκαίρι δεν πολυφοριόταν, απλά παρέμεναν δεμένα στο έπιπλο χωρίς αυτό να μου δημιουργεί πρόβλημα.

Γενικά ήμουν ευχαριστημένος από τα παπούτσια μου και νομίζω και τα μυρμήγκια. Αυτό που δεν ξέρω όμως είναι αν τα παπούτσια ήταν ευχαριστημένα από μας. Δεν το συζητήσαμε ποτέ αυτό, αν και νομίζω πως αν υπήρχε πρόβλημα θα είχε αναφερθεί.

Όπως και να έχει πάντως, αυτά γινόταν κάποτε. Τώρα όμως;

εξομολόγηση βάθους

...στο παρεκκλήσι της μονής του αγίου Παταπίου, ο νεαρός μοναχός πάτερ Ευδόκιμος προσευχόταν βαθιά. 

Προσευχόταν για να αποβάλει από μέσα του τον πειρασμό που είχε πονηρά τρυπώσει και τον ταλαιπωρούσε μέρα και νύχτα.

- Γιατί Θεέ μου δεν βοηθάς το δίστιχο σου τέκνο; Σε εκλιπαρώ ουράνιε πατέρα, δώσε μου την λύτρωση, προσευχόταν ο θλιμμένος μοναχός.

Ήταν όλη μέρα στο παρεκκλήσι βυθισμένος στην προσευχή του και δεν είχε αντιληφθεί, την άφιξη στο μοναστήρι της ηγουμένης από την μονή της αγίας Αποτέτοιας, μαζί με την συνοδεία της, την νεαρή καλογραία Ενάρετη. Ήταν η ώρα του εσπερινού αλλά εκείνος δεν θα σηκωνόταν από την βαθιά προσευχή του.

Η πόρτα του παρεκκλησίου έτριξε στο άνοιγμα τις και μία γλυκιά μυρωδιά ισέβαλε. Βήματα άρχισαν να ακουμπούν το πέτρινο δάπεδο. Ο Ευδόκιμος δεν αποσπάστηκε από την προσευχή του αλλά αυτή η μυρωδιά... αυτή η μυρωδιά λιβανιού, λεβάντας και βασιλικού, ανάκατη με αυτό το γλυκό και συνάμα περίεργο άρωμα τον αναστάτωνε. Τα βήματα σταμάτησαν στα δεξιά του, στα στασίδια. Αυτός συνέχισε να προσπαθεί να μείνει προσηλωμένος στην προσευχή του αλλά μάτεα. Αυτή η μυρωδιά ήταν δυνατότερη από την θέληση του. Διστακτικά κοίταξε δεξιά του να δει ποιος ήταν η πηγή αυτού του αρώματος.

Ήταν η νεαρά καλογραία Ενάρετη που προσευχόταν και αυτή.

Ο Ευδόκιμος Κοκκίνισε άθελα του και ένιωσε το ανδρικό του όργανο να ζεσταίνεται και να ανάβει σαν τις λαμπάδες της ανάστασης. Αναστατωμένος προσπάθησε να βυθιστεί ξανά στην προσευχή του αλλά ήταν μάταιο. Γύρισε και ξανακοιτάξε την καλογραία... και ανακάλυψε ότι και το δικό της βλέμμα ήταν στραμμένο προς αυτόν. Τα βλέμματα τους διασταυρώθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα... αλλά ήταν όσο χρειαζόταν για να επιτρέψει στον σατανά να κάνει τον μοναχό να πάρει φωτιά. Τρομαγμένος ο Ευδόκιμος έσκυψε πάλι και προσποιήθηκε πως προσεύχεται.

...και τότε άκουσε την φωνούλα της... 

- Πάτερ;

Σήκωσε ξανά το κεφάλι του και την ξανακοίταξε.

- Ναι τέκνον μου; Τι μπορώ να κάνω για σένα;

- Πάτερ θέλω να με εξομολογήσεις...

- Μα... ε... μα πως; ...μα γιατί;;; κατάφερε να ψελλίσει ο μοναχός.

- Γιατί είμαι αμαρτωλή πάτερ, είπε και έκρυψε το πρόσωπο της μέσα στα χέρια της.

- Όλοι είμαστε αμαρτωλοί τέκνον μου, απάντησε ο Ευδόκιμος.

- Έχω τον οξωαποδώ μέσα μου, έκλαψε εκείνη.

- Μέσα σου;

- Ναι! Μέσα μου βαθιά!!! Αποκρίθηκε η καλογραία Ενάρετη κοιτάζοντας τον στα μάτια με ένα βλέμμα σχεδόν λάγνο.

Κάτι ετοιμαζόταν μέσα του να εκραγεί. Σηκώθηκε από την θέση του, την πλησίασε και μετά γονάτισε δίπλα της.

- Πως σε λένε τέκνον μου;

- Αδερφή Ενάρετη πάτερ, του απαντάει.

- Πες μου τέκνον μου, πες μου, τι σε βασανίζει; Την ρωτάει χαμηλόφωνα.

- Ντρέπομαι πάτερ μου, ντρέπομαι...

- Είσαι ενώπιον του Θεού τέκνον μου, της λέει, μίλησε και ξαλάφρωσε μπροστά του.

Μετά από έναν δισταγμό του λέει.

- Ο σατανάς μου έχει βάλει φωτιά!!! Είναι μέσα μου και με ανάβει... με καίει και με κάνει να θέλω να γευτώ την σάρκα, είπε και τα μάτια της άστραψαν σαν κεραυνοί.

- Πού είναι ο σατανάς τέκνον μου; Την ρωτάει ο μοναχός.

Αυτή αμέσως, σηκώνοντας το ράσο της, του αποκαλύπτει τα άσπρα και καλλίγραμμα πόδια της, που ανοίγοντας τα, του δείχνει το ζεστό και ξαναμμένος της αιδοίο.

- Εδώ έχει μπει ο σατανάς πάτερ μου και με βασανίζει...

Ο νεαρός μοναχός σκύβει για να προσευχηθεί... αλλά αντί αυτού πέφτει με τα μούτρα στην ζωοδόχο της πηγή για να πιει αχόρταγα τα γλυκά τις υγρά. Αυτή με έναν αναστεναγμό πέφτει πίσω.

Ο πάτερ Ευδόκιμος αρχίζει και γλείφει το άγιο δισκοπότηρο της αδερφής Ενάρετης, πότε παίζοντας με την γλώσσα του το μαργαριτάρι της, άλλοτε βάζοντας την μέσα στην υγρή πηγούλα της και άλλοτε γλείφοντας την ροδοκόκκινη οπή της αγίας της έδρας.

Η νεαρή καλογραία άρχισε να ψέλνει το "υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια" και να αναστενάζει. Το όργανο του μοναχού κόντευε να σκάσει και ζητούσε τον καθαρό αέρα όπως το ποίμνιο τον ποιμένα. Έτσι και αυτός, λύνοντας το ζωνάρι του, άφησε το σκήπτρο του να ανυψωθεί στα ουράνια. Άρχισε να παίζει μαζί του καθώς δάγκωνε τον απαγορευμένο καρπό της αδερφής Ενάρετης και αυτή σφίγγοντας με τα μπούτια της  το πρόσωπο του καλόγερου πάνω στην φάτνη της, ένιωσε τον οργασμό να διαπερνά την ραχοκοκαλιά της.

- Αχχχχ Θεέ μου, ενστικτωδώς ξέφυγε από τα υγρά χείλι της.

Έξαφνα η εικόνα του υπερδύναμου εμφανίστηκε στο μυαλό του μοναχού.

-Οοοοο Θεέ μου!!! Τι έκανα;;; Αμάρτησα!!!!

- Όχι... του αποκρίθηκε η καλογραία, θα απαρτίσεις αν με αφήσεις έτσι, και άρπαξε με τα χέρια της, το ψιλό και ορθό καμπαναριό του καλόγερου. Άρχισε να το παίζει μέσα στα χέρια της, το πλησίασε και άρχισε να το γεύεται με την γλυκιά της γλώσσα. Σιγά σιγά τα χείλια της άρχισαν να καλύπτουν την καμπάνα του Ευδόκιμου και άρχισε να την γλίφει. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε παθιασμένα, πότε με μικρά δαγκωματάκια και πότε με πίεση της γλώσσας της έκανε τον μοναχό να αρχίσει να βογκάει σαν τον μόσχο τον σιτευτό. Συνεχίζοντας η καλογραία το προσκύνημα έκανε τον καλόγερο να φωνάξει... 

- Αλληλούια...ααααα....ααααα.....Αλληλούιαααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!

Αγιασμός άρχισε να ξεχειλίζει και να γεμίζει το στόμα της αδερφής Ενάρετης που τον ρουφούσε για να μην ξεφύγει τίποτα από την αγιότητα του. Συνέχισε αυτό για λίγο ακόμα ώσπου ξαφνικά ο μοναχός άρχισε πάλι να κλαψουρίζει.

- Θεέ μου τι έκανα; Τι έκανα;; 

Η καλογραία ξαφνικά του στράφτει έναν μπάτσο και βγάζει τον στηθόδεσμο της αποκαλύπτοντας του τα στήθια τις στρογγυλά και φουσκωμένα σαν τους τρούλους της Παναγίας Σουμελά. Βάζοντας το πρόσωπο του Ευδόκιμου ανάμεσα τους και πιέζοντας με τους γοφούς της τα λαγόνια του έκανε τον μονάχο να σταματήσει το κλαψούρισμα και τον ανδρισμό του να ανυψωθεί πάλι στα ουράνια ως αρχάγγελος. Έξαφνα σηκώνετε όρθιος παίρνοντας και αυτήν μαζί του. Την ακουμπάει με την πλάτη στον τοίχο και πέφτει πάνω της. Αυτή γαντζώνεται πάνω του αφήνοντας το σκήπτρο του να μπει μέσα της με δύναμη και να ξετρυπώσει τον κριμένο σατανά. Αρχίζει να ψέλνει το "χαίρε νύμφη ανύμφευτε" και αυτός με λύσσα να προσπαθεί να φτάσει τον οξωαποδώ, πηγαίνοντας όλο και πιο βαθεία. Η νεαρή καλογραία κουνώντας και αυτή τον γοφό της και τυλίγοντας τα πόδια της γύρο του, βοηθούσε και αυτή τον ιδρωμένο εξορκιστή στο έργο του. Ο μοναχός συνέχιζε με πάθος τον εξορκισμό δαγκώνοντας τους τρούλους της Ενάρετης.

- Δέξου τον Χριστό μέσα σου αμαρτωλή, άρχισε να φωνάζει ο Ευδόκιμος κάνοντας την αδερφή να φωνάζει "Αααααμμμμμμηηηηήνννννν" και να καταρρεύσει από ηδονή στα χέρια του.

Όταν η καλογραία ξεαλληθώρισε του φίλησε τα μισάνοιχτα χείλι και με λάγνο βλέμμα του ψιθίρισε.

- Είμαι αμαρτολή... τιμώρησε με...

Το βλέμμα του μοναχού άστραψε!!!

- Και οι δυο μας είμαστε αμαρτωλοί!!!! Μαζί θα καούμε στην κόλαση, και αρπάζοντας την, την ρίχνει μπρούμυτα στο στασίδι κάνοντας έτσι να αποκαλυφθεί η αφράτη και στρογγυλή αγία της έδρα.

Άρχισε χαϊδεύοντας την έδρα της με το ιερό σκεύος κάνοντας την να επαναλαμβάνει... 

- Σώσε με, σώσε με...

- Θα σε σώσω πόρνη της Βαβυλώνας φώναζε την ώρα που διεισδύε ο Άγιος του μέσα στην μέχρι τότε απαραβίαστη Κρύπτη της άγιας τράπεζας της.

- Στα Σοδομάαααα!!!!!! Φώναξαν και οι δύο αρχίζοντας με πάθος να ψάχνουν τον σατανά, μπας και κρίφτηκε εκεί.

Κρατιόταν όπου βρίσκαν και έριχναν ότι τύχαινε να βρεθεί στο διάβα τους. Οι εικόνες άρχισαν να πέφτουν από την θέση τους, τα λιβανιστήρια να λιβανίζουν μόνα τους και τα μανουάλια να πηγαίνουν πέρα δώθε από την ορμή και το πάθος του ζευγαριού. Και την στιγμή που ο κρίνος του Ευδόκιμου γέμιζε με αγιασμό το τριαντάφυλλο της Ενάρετης... οι καμπάνες της εκκλησίας άρχισαν να χτυπάνε δυνατά και μανιασμένα, λες και ο Θεός ο ίδιος ήρθε σε οργασμό.

Το ιδρωμένο και γυμνό ζευγάρι άρχισε να βαριανασένει. Η καλογραία άρχισε να ψέλνει το "σώσον κύριε τον λαό σου" και ο μοναχός να μουρμουρίζει "απεταξάμην το σατανά". Μετά από λίγο όλα ηρέμισαν. Η ησυχία γύρισε στο παρεκκλήσι. Δειλά τα δύο νεαρά κορμιά άρχισαν να ντύνονται με τα βαριά και άχαρα ράσα.

Ο πάτερ Ευδόκιμος ξαναγονάτισε και άρχισε πάλι την προσευχή του. Η νεαρά καλογραία κατευθύνθηκε προς την έξοδο του παρεκκλησίου. Άνοιξε την θύρα και γύρισε προς τον μοναχό.

- Πάτερ; Του είπε.

- Ναι τέκνον μου; Απάντησε ο καλόγερος.

- Σε ευχαριστώ που με εξομολόγησες και ξαλάφρωσες την ψυχή μου.

- Χρέος μου, της απάντησε. Όποτε νιώσεις ξανά την ανάγκη εδώ θα είμαι, συμπλήρωσε.

- Θα την νιώσω, του είπε και με ένα μειδίαμα και ένα ανεπαίσθητο κλείσιμο του ματιού, βγήκε έξω και χάθηκε από τα μάτια του Ευδόκιμου.

Ο μοναχός έμεινε λίγο κοιτώντας την έξοδο και μετά επέστρεψε στην προσευχή του. Μόνο που τώρα στο μυαλό του δεν ήταν ο Θεός αλλά το κωλαράκι της αδερφής Ενάρετης.

ΤΕΛΟΣ (πάντων)

...βρε θα πέσει φωτιά να με κάψει...