Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

...σατανάς φάση!


...ο σατανάς με είχε βάλει στο μάτι... ήταν δεδομένο...

   Βέβαια κανείς δεν με πίστευε όσο και αν προσπαθούσα να τους πείσω. Όχι ότι αν τους έπειθα θα άλλαζε τίποτα, απλά δεν θα μου τα πρήζανε όταν με βλέπανε κομάτια. Ταλεποριόμουνα είναι η αλήθεια. Και κανείς δεν με πίστευε. Ερχόταν ο κουφάλας ο σατανάς μόλις ξάπλωνα να κοιμηθώ και πριν προλάβω να κλείσω τα μάτια μου, τσουπ, έσκαγε μύτη ο Βελζεβούλ για χαβαλέ. Κάθε φορά με άλλο κοστουμάκι από την γκαρνταρόμπα του. Άλλες φορές με κέρατα, δόντια και τα ρέστα, άλλοτε μίνιμαλ και σχεδόν τσιτσίδι, καμιά φορά τελείως αόρατος και πότε πότε σαν γδαρμένος θνιτός να στάζει αίμα. Γενικότερα όμως είχε αρκετά μεγάλη γκάμα εμφανίσεων και τεράστιο ρεπερτόριο. Κάθε φορά άλλο κονσεπτάκι για να με κάνει να χεστώ από τον φόβο μου. Και ήταν ο πούστης τελείως τρομοκρατικός. Η δουλειά του ήταν άλλωστε και την έκανε πολύ καλά. Επαγγελματίας,  όχι αστεία.

    Τα νεύρα μου ήταν τσατάλια και το ηθικό μου να σέρνεται στην λάσπη. Το χειρότερο όμως ήταν ότι δεν ήξερα τι σκατά ήθελε από μένα. Οκ ρε φίλε! Τι θες τώρα; Την ψυχή μου; Την ζωή μου; Κάποια εξυπηρέτηση; Έναν καινούριο οπαδό; Τι; Δεν μου έλεγε ο μαλάκας. Απλά με τρομοκρατούσε. Ίσως απλά να τον ψυχαγωγούσε το να μου κάνει τα νεύρα κρόσσια. Να ήμουν γι αυτόν κάτι σαν λούνα παρκ ή σαν παιδική χαρά. Όπως και να έχει πάντως, άκρη δεν έβγαζα με την πάρτη του και δεν θα το άντεχα πολύ ακόμα. Δεν τολμούσα να πέσω στο κρεβάτι, με αποτέλεσμα να μένω άυπνος για όσο άντεχα και όταν άθελα μου με έπαιρνε ο ύπνος, να τον πάλι τον όξαποδώ. Με πλήρη εξάρτιση και μεταμορφώνοντας τον χώρο γύρο ολούθε με ότι ποιο εφιαλτικό είχε εκείνη την στιγμή στην διάθεση του. Δηλαδή έλεος! Πόσο να αντέξω ο δόλιος;

Και πήρα απόφαση να λάβω τα μέτρα μου.

   Σαν γνήσιος άθεος, το πρώτο πράμα που έκανα ήταν να πάω σε ψυχολόγο. Ο πρώτος ψυχ εκτός από το ότι μου πήρε ένα κάρο λεφτά δεν μου έκανε και τίποτα. Μόνο κάτι κουκουβάουνες μου είπε που δεν πολύ-είχαν σχέση. Ο δεύτερος επέμενε να μπουκοθώ ένα κάρο χάπια, που σιγά μην τα έπαιρνα, και ο τρίτος απλά άκουγε χωρίς να λέει τίποτα, που ίσως να τον έπαιρνε και ο ύπνος λιγουλάκι. Τζάμπα τα λεφτά ήταν όλοι τους. Άκυροι οι ψιχολόγοι-ψιχαναλιτές και ο διαβολάκος εκεί, να κάνει πάρτι με την πάρτη μου και να καλεί και φρικιαστικούς φίλους και συνεργάτες του να κάνουν χαβαλέ με τις τσιρίδες απόγνωσης μου. Έπρεπε να αλλάξω τακτική γιατί είχα αρχίσει να τα παίζω. 

   Και επειδή ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνετε, πήγα και εγώ σε εκκλησία. Τι να έκανα; Όχι, ελάτε και στην θέση μου. Είχα αρχίσει να λαλώ. Άρχισα να πιστεύω το ότι ίσως υπάρχει ο θεούλης και το ότι ήμουν άπιστος ήταν κάτι σαν πρόσκληση για τον κερατά από τα τάρταρα. Φρίκαρε ο παπάς όταν του είπα περί τίνος πρόκειται. Και άρχισε... τι σταυρούς μου κρέμασε στο λαιμό, τι τίμια ξύλα, τι φυλαχτά αγίων και οσίων, τι με αγιασμούς με ράντισε, τι μπλα μπλα και ψάλσιμο μου είπε, τι νιστίες με έβαλε να κάνω, τι προσευχές να πω, τι εξορκισμούς.... όλα τα έκανα, ότι μου είπε. Για πολύ καιρό την είχα δει ευλαβικός ορθόδοξος. Πίπες... τίποτα... Ο σατανάς εκεί. Στο στέντ μπάι πότε θα με πάρει ο ύπνος. Τα παράτησα από την ορθοδοξία και πριν εγκαταλείψω τελείως την θρησκευτική οδό, έκανα και μία βόλτα από καθολικισμό και προτεσταντισμό. Διάβασα και το κοράνι, πήγα και σε μία συνάντηση αυτών τον χαρε-κρίσνα με τα πορτοκάλι που κάνουν τους χαζοχαρούμενους σαλτιμπάγκους εδώ κι εκεί. Τζίφος. Μάπα το καρπούζι. Θρησκευόμενος ή άθεος, ο δαίμων εκεί, απίκο.

   Η απόγνωση μου είχε χτυπήσει κόκκινα. Θα του κάνω μήνυση του μπινέ, είπα και πήγα σε δικηγόρο. Όπως καταλαβαίνει κανείς, το είχα χάσει τελείως. Και ο δικηγόρος τα έχασε τελείως μόλις κατάλαβε σε ποιόν και γιατί θέλω να κάνω μήνυση. Λίγο έλειψε να φύγω από το γραφείο του μέσα σε ζουρλομανδύα. Στο τσακ την γλίτωσα και εδώ που τα λέμε είχε και τα δίκια του ο άνθρωπος. Αν και νομίζω ότι αν αναλάμβανε την υπόθεση μου θα γινόταν παγκοσμίως γνωστός. Τέσπα, ξιά του.

   Το μόνο που μου είχε μείνει ήταν να το ρίξω στην πρέζα. Τουλάχιστον να γουστάρω φρίκη. Οικονομικά καλά ήμουν τότε, ψάχτηκα και λίγο καλλίτερα για να μην μου πασάρουν και κάνα στόκο για ζουζού... με αυτά και τα άλλα... έγινα. Με το ένα, με το δύο, με το τρία, βουρ στον πατσά και βάζω πλώρη για τον ροζ εφιάλτη της πρέζας. Από τους χρόνιους εφιάλτες του ορίτζιναλ σατανά, καλήτερα. Το λοιπόν, κάνω τι κάνω, μιμούμενος τα τζάνκια από τις ταινίες, αλλά δεν καταλαβαίνω κάτι από μαστούρα. Μάπα πράμα μου πουλήσαμε τα κολοπρεζόνια, είπα. Σκατά! Πρέπει να τραβιέμαι πάλι ρε γαμώτο, σκεφτικά και άραξα για λίγο στον καναπέ. Χωρίς να το θέλω όμως ο ύπνος ήρθε ύπουλα και με πήρε στην αγκαλιά του, γιατί ήμουν και τρις μέρες άυπνος. Και όπως πάντα ήρθε και ο κολασμένος επισκέπτης. Αλλά κάτι είχε αλλάξει αυτή την φορά. Ήταν κουλ. Ούτε φωτιές, ούτε σκισμένες σάρκες, ούτε αίματα, ούτε τσιρίδες, ούτε τίποτα τέτιο. Μόνο ένα παγκάκι και ο σατανούλης πάνω του να βγάζει ντάγκλες. Άλλο και τούτο, είπα. Μην τα πολυλογώ, τον άφησα στην ησυχία του, μια που με άφηνε και αυτός στην δικιά μου, να ευχαριστηθώ τον υπνάκο μου που είχα πάρα μα πάρα πολύ καιρό να το κάνω.

   Την επόμενη μέρα, φρέσκος και χορτάτος από ύπνο, έκατσα να σκεφτώ τι σκατά έγινε. Άλλαξε κάτι με τον διάβολο και τι; Ή απλός είχα γίνει εθισμένο τζάνκι με την μία και έτσι γίνεται με τα τζάνκια. Απορούσα. Θα δείξει, είπα και ξεκίνησα την μέρα μου εντυπωσιακά φρέσκος. Εκείνη την μέρα έκανα ότι ήταν να κάνω και με το παραπάνω, έκανα και βόλτες, είχα και κέφια, μια χαρά δηλαδή. Έφτασε αργά το βράδυ και είχα ξαναρχίσει να νυστάζω. Εκεί με έπιασε πάλι το άνχος. Και με τον βελζεβούλ; Τι γίνεται; Με τα κέφια που είχα, είχα ξεχάσει τελείως να βρω πρέζα. Θα έπεφτα για ύπνο ξεπρέζοτος; Ρίσκο. Αλλά στο κάτω κάτω δεν ήμουν καν σίγουρος ότι αυτή έκανε την δουλειά. Δεν έμενε τίποτα άλλο από το να το διαπιστώσω στην πράξη και πήρα το ρίσκο να πέσω για ύπνο έτσι.

   Κοιμόμουν πλέων και ο διαβολάκος πάλι εκεί. Και το παγκάκι εκεί. Ούτε τσιρίδες, ούτε φρίκες και ο διάβολος κάπως κομμένος και καθόλου εντυπωσιακός όπως άλλοτε. Με το που με είδε, σηκώθηκε από παγκάκι και ήρθε κατά πάνω μου τρεκλίζοντας. 
  - Φιλαράκι, μου λέει, μήπως σου περισσεύει κάνα ευρό;

   Πλέον κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια και οι μεσημεριανές μου σιέστες είναι απολαυστικές. Δεν είχα ξανά καμία επαφή με την ηρωίνη και τα όνειρα μου είναι κούλ. Που και που έχω και από κανέναν εφιάλτη. Αλλά φισιολογικό. Από εκείνους που βλέπεις ότι η γκόμενα σου σε κερατώνει με τον κουμπάρο ή που δεν κλείνει η εξώπορτα ενώ έξω είναι ο σπαστικός πλασιέ ή που χάνεσαι σε λαβυρίνθους μέχρι να ξυπνήσεις.

   Γενικά εγώ καλά είμαι πλέον και από ότι μαθαίνω και ο Βελζεβούλ καλά είναι από τότε που μπήκε στο πρόγραμμα απεξάρτησης...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου