Dragon

η αποικία μυρμηγκιών στις σόλες μου

...στης σόλες των παπουτσιών μου υπήρχε μία αποικία μυρμηγκιών. Όχι πολύ μεγάλη αλλά αξιοπρεπέστατη. Χωρισμένη στα δύο, οργανωμένη και μοιρασμένη σε δεξί και αριστερό παπούτσι. Η βασίλισσα είχε την έδρα της στο δεξί υπόδημα και τα αυγά της στο αριστερό. Εργάτες και στα δύο με μία μικρή υπεροχή στο παπούτσι της βασίλισσας. Αυτό έδινε μία περίεργη αίσθηση στο περπάτημα καθώς υπήρχε μία διαφορά βάρους στα δύο πατούμενα. Το αριστερό, περιέργος,  το ένιωθα πιο βαρύ.

Επίσης όταν στεκόμουν όρθιος κάπως σαν να γλιστρούσα. Ήταν μία ευχάριστη αίσθηση. Αυτό συνέβαινε διότι τα μυρμήγκια άλλοτε και από τους δύο τομείς άλλοτε μόνο από τον ένα, ανασήκωναν τις υπό-αποικίες τους, ένα με δύο χιλιοστά από το δάπεδο. Κατ' επέκταση ανασήκωναν και τις σόλες των παπουτσιών μου, μαζί με τα παπούτσια και αν βρισκόμουν και εγώ μέσα τους, τότε μαζί και εμένα. Δεν ήταν άσχημα! Απλά σε περίπτωση που ήμουν κουρασμένος μου έφερνε μία ελαφριά ναυτία.

Ενίοτε προσπαθούσα, με την βοήθεια των μυρμηγκιών, να κατευθυνθώ προς κάποιο σημείο της αρεσκείας μου. Έτσι όπως έκανα με τα παπούτσια που στις σόλες τους υπήρχαν σκουλίκια. Μάταια! Τα μυρμήγκια αρκούνταν στο να με κάνουν να περιστρέφομαι γύρο από τον εαυτό μου. Και αυτό στην καλλίτερη περίπτωση και μετά από μεγάλη προσπάθεια. Όπως και να έχει πάντως ήταν αρκετά διασκεδαστικό μα όχι και πρακτικό.

Πολύ πρακτικό ήταν ότι πάντα έβρισκες και τα δύο παπούτσια μαζί, σε αντίθεση με τα παπούτσια που στις σόλες τους είχαν σκουλίκια. Επίσης αν πατούσες πάνω σε ψίχουλα, λάδια ή υπολείμματα φαγητού, οι κάτοικοι των σόλων μου τα καθάριζαν σε ελάχιστο χρόνο. Το μόνο ενοχλητικό ήταν πως αν δεν τα φορούσα, έπρεπε να κρατάω την εξώπορτα κλειστή, γιατί με την πρώτη ευκαιρία τα μυρμήγκια την κοπανούσανε μαζί με τα παπούτσια μου. Αν όμως κρατούσες την πόρτα κλειστή δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Και έτσι, συνίθος, έβρισκα τα παπούτσια μου δίπλα στην εξώπορτα. Πολύ βολικό και πολύ πρακτικό. Έτσι ένα μειονέκτημα μετατρέπονταν σε πλεονέκτιμα.

Το καλοκαίρι όμως, που χρειαζότανε οι πόρτες και τα παράθυρα να είναι ανοιχτά για να δροσίζει το σπίτι, για να μην το σκάσουν μαζί με την αποικία-παπούτσια μου, έπρεπε να τα δένω με τα κορδόνια τους από το έπιπλο στο χολ. Όμως λόγο του ότι τα συγκεκριμένα παπούτσι ήταν άρβυλα και το καλοκαίρι δεν πολυφοριόταν, απλά παρέμεναν δεμένα στο έπιπλο χωρίς αυτό να μου δημιουργεί πρόβλημα.

Γενικά ήμουν ευχαριστημένος από τα παπούτσια μου και νομίζω και τα μυρμήγκια. Αυτό που δεν ξέρω όμως είναι αν τα παπούτσια ήταν ευχαριστημένα από μας. Δεν το συζητήσαμε ποτέ αυτό, αν και νομίζω πως αν υπήρχε πρόβλημα θα είχε αναφερθεί.

Όπως και να έχει πάντως, αυτά γινόταν κάποτε. Τώρα όμως;

εξομολόγηση βάθους

...στο παρεκκλήσι της μονής του αγίου Παταπίου, ο νεαρός μοναχός πάτερ Ευδόκιμος προσευχόταν βαθιά. 

Προσευχόταν για να αποβάλει από μέσα του τον πειρασμό που είχε πονηρά τρυπώσει και τον ταλαιπωρούσε μέρα και νύχτα.

- Γιατί Θεέ μου δεν βοηθάς το δίστιχο σου τέκνο; Σε εκλιπαρώ ουράνιε πατέρα, δώσε μου την λύτρωση, προσευχόταν ο θλιμμένος μοναχός.

Ήταν όλη μέρα στο παρεκκλήσι βυθισμένος στην προσευχή του και δεν είχε αντιληφθεί, την άφιξη στο μοναστήρι της ηγουμένης από την μονή της αγίας Αποτέτοιας, μαζί με την συνοδεία της, την νεαρή καλογραία Ενάρετη. Ήταν η ώρα του εσπερινού αλλά εκείνος δεν θα σηκωνόταν από την βαθιά προσευχή του.

Η πόρτα του παρεκκλησίου έτριξε στο άνοιγμα τις και μία γλυκιά μυρωδιά ισέβαλε. Βήματα άρχισαν να ακουμπούν το πέτρινο δάπεδο. Ο Ευδόκιμος δεν αποσπάστηκε από την προσευχή του αλλά αυτή η μυρωδιά... αυτή η μυρωδιά λιβανιού, λεβάντας και βασιλικού, ανάκατη με αυτό το γλυκό και συνάμα περίεργο άρωμα τον αναστάτωνε. Τα βήματα σταμάτησαν στα δεξιά του, στα στασίδια. Αυτός συνέχισε να προσπαθεί να μείνει προσηλωμένος στην προσευχή του αλλά μάτεα. Αυτή η μυρωδιά ήταν δυνατότερη από την θέληση του. Διστακτικά κοίταξε δεξιά του να δει ποιος ήταν η πηγή αυτού του αρώματος.

Ήταν η νεαρά καλογραία Ενάρετη που προσευχόταν και αυτή.

Ο Ευδόκιμος Κοκκίνισε άθελα του και ένιωσε το ανδρικό του όργανο να ζεσταίνεται και να ανάβει σαν τις λαμπάδες της ανάστασης. Αναστατωμένος προσπάθησε να βυθιστεί ξανά στην προσευχή του αλλά ήταν μάταιο. Γύρισε και ξανακοιτάξε την καλογραία... και ανακάλυψε ότι και το δικό της βλέμμα ήταν στραμμένο προς αυτόν. Τα βλέμματα τους διασταυρώθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα... αλλά ήταν όσο χρειαζόταν για να επιτρέψει στον σατανά να κάνει τον μοναχό να πάρει φωτιά. Τρομαγμένος ο Ευδόκιμος έσκυψε πάλι και προσποιήθηκε πως προσεύχεται.

...και τότε άκουσε την φωνούλα της... 

- Πάτερ;

Σήκωσε ξανά το κεφάλι του και την ξανακοίταξε.

- Ναι τέκνον μου; Τι μπορώ να κάνω για σένα;

- Πάτερ θέλω να με εξομολογήσεις...

- Μα... ε... μα πως; ...μα γιατί;;; κατάφερε να ψελλίσει ο μοναχός.

- Γιατί είμαι αμαρτωλή πάτερ, είπε και έκρυψε το πρόσωπο της μέσα στα χέρια της.

- Όλοι είμαστε αμαρτωλοί τέκνον μου, απάντησε ο Ευδόκιμος.

- Έχω τον οξωαποδώ μέσα μου, έκλαψε εκείνη.

- Μέσα σου;

- Ναι! Μέσα μου βαθιά!!! Αποκρίθηκε η καλογραία Ενάρετη κοιτάζοντας τον στα μάτια με ένα βλέμμα σχεδόν λάγνο.

Κάτι ετοιμαζόταν μέσα του να εκραγεί. Σηκώθηκε από την θέση του, την πλησίασε και μετά γονάτισε δίπλα της.

- Πως σε λένε τέκνον μου;

- Αδερφή Ενάρετη πάτερ, του απαντάει.

- Πες μου τέκνον μου, πες μου, τι σε βασανίζει; Την ρωτάει χαμηλόφωνα.

- Ντρέπομαι πάτερ μου, ντρέπομαι...

- Είσαι ενώπιον του Θεού τέκνον μου, της λέει, μίλησε και ξαλάφρωσε μπροστά του.

Μετά από έναν δισταγμό του λέει.

- Ο σατανάς μου έχει βάλει φωτιά!!! Είναι μέσα μου και με ανάβει... με καίει και με κάνει να θέλω να γευτώ την σάρκα, είπε και τα μάτια της άστραψαν σαν κεραυνοί.

- Πού είναι ο σατανάς τέκνον μου; Την ρωτάει ο μοναχός.

Αυτή αμέσως, σηκώνοντας το ράσο της, του αποκαλύπτει τα άσπρα και καλλίγραμμα πόδια της, που ανοίγοντας τα, του δείχνει το ζεστό και ξαναμμένος της αιδοίο.

- Εδώ έχει μπει ο σατανάς πάτερ μου και με βασανίζει...

Ο νεαρός μοναχός σκύβει για να προσευχηθεί... αλλά αντί αυτού πέφτει με τα μούτρα στην ζωοδόχο της πηγή για να πιει αχόρταγα τα γλυκά τις υγρά. Αυτή με έναν αναστεναγμό πέφτει πίσω.

Ο πάτερ Ευδόκιμος αρχίζει και γλείφει το άγιο δισκοπότηρο της αδερφής Ενάρετης, πότε παίζοντας με την γλώσσα του το μαργαριτάρι της, άλλοτε βάζοντας την μέσα στην υγρή πηγούλα της και άλλοτε γλείφοντας την ροδοκόκκινη οπή της αγίας της έδρας.

Η νεαρή καλογραία άρχισε να ψέλνει το "υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια" και να αναστενάζει. Το όργανο του μοναχού κόντευε να σκάσει και ζητούσε τον καθαρό αέρα όπως το ποίμνιο τον ποιμένα. Έτσι και αυτός, λύνοντας το ζωνάρι του, άφησε το σκήπτρο του να ανυψωθεί στα ουράνια. Άρχισε να παίζει μαζί του καθώς δάγκωνε τον απαγορευμένο καρπό της αδερφής Ενάρετης και αυτή σφίγγοντας με τα μπούτια της  το πρόσωπο του καλόγερου πάνω στην φάτνη της, ένιωσε τον οργασμό να διαπερνά την ραχοκοκαλιά της.

- Αχχχχ Θεέ μου, ενστικτωδώς ξέφυγε από τα υγρά χείλι της.

Έξαφνα η εικόνα του υπερδύναμου εμφανίστηκε στο μυαλό του μοναχού.

-Οοοοο Θεέ μου!!! Τι έκανα;;; Αμάρτησα!!!!

- Όχι... του αποκρίθηκε η καλογραία, θα απαρτίσεις αν με αφήσεις έτσι, και άρπαξε με τα χέρια της, το ψιλό και ορθό καμπαναριό του καλόγερου. Άρχισε να το παίζει μέσα στα χέρια της, το πλησίασε και άρχισε να το γεύεται με την γλυκιά της γλώσσα. Σιγά σιγά τα χείλια της άρχισαν να καλύπτουν την καμπάνα του Ευδόκιμου και άρχισε να την γλίφει. Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε παθιασμένα, πότε με μικρά δαγκωματάκια και πότε με πίεση της γλώσσας της έκανε τον μοναχό να αρχίσει να βογκάει σαν τον μόσχο τον σιτευτό. Συνεχίζοντας η καλογραία το προσκύνημα έκανε τον καλόγερο να φωνάξει... 

- Αλληλούια...ααααα....ααααα.....Αλληλούιαααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!

Αγιασμός άρχισε να ξεχειλίζει και να γεμίζει το στόμα της αδερφής Ενάρετης που τον ρουφούσε για να μην ξεφύγει τίποτα από την αγιότητα του. Συνέχισε αυτό για λίγο ακόμα ώσπου ξαφνικά ο μοναχός άρχισε πάλι να κλαψουρίζει.

- Θεέ μου τι έκανα; Τι έκανα;; 

Η καλογραία ξαφνικά του στράφτει έναν μπάτσο και βγάζει τον στηθόδεσμο της αποκαλύπτοντας του τα στήθια τις στρογγυλά και φουσκωμένα σαν τους τρούλους της Παναγίας Σουμελά. Βάζοντας το πρόσωπο του Ευδόκιμου ανάμεσα τους και πιέζοντας με τους γοφούς της τα λαγόνια του έκανε τον μονάχο να σταματήσει το κλαψούρισμα και τον ανδρισμό του να ανυψωθεί πάλι στα ουράνια ως αρχάγγελος. Έξαφνα σηκώνετε όρθιος παίρνοντας και αυτήν μαζί του. Την ακουμπάει με την πλάτη στον τοίχο και πέφτει πάνω της. Αυτή γαντζώνεται πάνω του αφήνοντας το σκήπτρο του να μπει μέσα της με δύναμη και να ξετρυπώσει τον κριμένο σατανά. Αρχίζει να ψέλνει το "χαίρε νύμφη ανύμφευτε" και αυτός με λύσσα να προσπαθεί να φτάσει τον οξωαποδώ, πηγαίνοντας όλο και πιο βαθεία. Η νεαρή καλογραία κουνώντας και αυτή τον γοφό της και τυλίγοντας τα πόδια της γύρο του, βοηθούσε και αυτή τον ιδρωμένο εξορκιστή στο έργο του. Ο μοναχός συνέχιζε με πάθος τον εξορκισμό δαγκώνοντας τους τρούλους της Ενάρετης.

- Δέξου τον Χριστό μέσα σου αμαρτωλή, άρχισε να φωνάζει ο Ευδόκιμος κάνοντας την αδερφή να φωνάζει "Αααααμμμμμμηηηηήνννννν" και να καταρρεύσει από ηδονή στα χέρια του.

Όταν η καλογραία ξεαλληθώρισε του φίλησε τα μισάνοιχτα χείλι και με λάγνο βλέμμα του ψιθίρισε.

- Είμαι αμαρτολή... τιμώρησε με...

Το βλέμμα του μοναχού άστραψε!!!

- Και οι δυο μας είμαστε αμαρτωλοί!!!! Μαζί θα καούμε στην κόλαση, και αρπάζοντας την, την ρίχνει μπρούμυτα στο στασίδι κάνοντας έτσι να αποκαλυφθεί η αφράτη και στρογγυλή αγία της έδρα.

Άρχισε χαϊδεύοντας την έδρα της με το ιερό σκεύος κάνοντας την να επαναλαμβάνει... 

- Σώσε με, σώσε με...

- Θα σε σώσω πόρνη της Βαβυλώνας φώναζε την ώρα που διεισδύε ο Άγιος του μέσα στην μέχρι τότε απαραβίαστη Κρύπτη της άγιας τράπεζας της.

- Στα Σοδομάαααα!!!!!! Φώναξαν και οι δύο αρχίζοντας με πάθος να ψάχνουν τον σατανά, μπας και κρίφτηκε εκεί.

Κρατιόταν όπου βρίσκαν και έριχναν ότι τύχαινε να βρεθεί στο διάβα τους. Οι εικόνες άρχισαν να πέφτουν από την θέση τους, τα λιβανιστήρια να λιβανίζουν μόνα τους και τα μανουάλια να πηγαίνουν πέρα δώθε από την ορμή και το πάθος του ζευγαριού. Και την στιγμή που ο κρίνος του Ευδόκιμου γέμιζε με αγιασμό το τριαντάφυλλο της Ενάρετης... οι καμπάνες της εκκλησίας άρχισαν να χτυπάνε δυνατά και μανιασμένα, λες και ο Θεός ο ίδιος ήρθε σε οργασμό.

Το ιδρωμένο και γυμνό ζευγάρι άρχισε να βαριανασένει. Η καλογραία άρχισε να ψέλνει το "σώσον κύριε τον λαό σου" και ο μοναχός να μουρμουρίζει "απεταξάμην το σατανά". Μετά από λίγο όλα ηρέμισαν. Η ησυχία γύρισε στο παρεκκλήσι. Δειλά τα δύο νεαρά κορμιά άρχισαν να ντύνονται με τα βαριά και άχαρα ράσα.

Ο πάτερ Ευδόκιμος ξαναγονάτισε και άρχισε πάλι την προσευχή του. Η νεαρά καλογραία κατευθύνθηκε προς την έξοδο του παρεκκλησίου. Άνοιξε την θύρα και γύρισε προς τον μοναχό.

- Πάτερ; Του είπε.

- Ναι τέκνον μου; Απάντησε ο καλόγερος.

- Σε ευχαριστώ που με εξομολόγησες και ξαλάφρωσες την ψυχή μου.

- Χρέος μου, της απάντησε. Όποτε νιώσεις ξανά την ανάγκη εδώ θα είμαι, συμπλήρωσε.

- Θα την νιώσω, του είπε και με ένα μειδίαμα και ένα ανεπαίσθητο κλείσιμο του ματιού, βγήκε έξω και χάθηκε από τα μάτια του Ευδόκιμου.

Ο μοναχός έμεινε λίγο κοιτώντας την έξοδο και μετά επέστρεψε στην προσευχή του. Μόνο που τώρα στο μυαλό του δεν ήταν ο Θεός αλλά το κωλαράκι της αδερφής Ενάρετης.

ΤΕΛΟΣ (πάντων)

...βρε θα πέσει φωτιά να με κάψει...

ηθική υποστήριξη και απόψε

...κάτσε, μισό λεπτό. Να το συζητήσουμε βρε αδερφέ... δηλαδή πως το σκέφτεσαι; ...χμ... Βασικά το σκεφτικές καθόλου ή;... Καλά, καλά. Ας μην τρελαινόμαστε. Ψυχραιμία θέλει εδώ... και να τα βάλουμε σε μία σιρά. Ένα ένα...

Λοιπόν... Ας τα πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Το έχεις πάρει απόφαση δηλαδή; Είσαι τελείως αποφασισμένος; Είσαι σίγουρος; Σιγουρότατος; Γιατί άμα δεν είσαι καλλίτερα να το αναβάλλεις για λίγο. Για να το σκεφτείς λίγο καλήτερα... Αλλά οκ, άμα το αποφασίσεις, εγώ μαζί σου. Και φυσικά δεν θα σου πω εγώ τι θα κάνεις. Να, απλά λέω την άποψη μου.

Αλλά ξανασκέψου το. Μαλακία πας να κάνεις... εεε... 'ντάξει  ρε παιδί μου... τρόπος του λέγειν... όταν λέω μαλακία ενοώ... ενοώ... ξέρεις τώρα... Καλή φάση, δεν λέω... αλλά μαλακία... με την καλή ένια... Αλλά όπως και να έχει χοντρόμαλακία είναι. Βέβαια οκ, εσύ απφασίζεις... Άμα θες, εγώ μαζί σου. Στο ξανάπα... Μην λέμε τα ίδια συνέχεια. Εσύ τι λες;

...Α! Και συγνώμη που σε διακόπτω αλλά νομίζω ότι η γνώμη μου μετράει. Έχω πιο πολλή εμπειρία από σένα σε τέτοια ζητήματα. Εσύ είσαι λίγο... ε... πως να το πω;... εεε... λίγο βλάκας... με την καλή έννοια.. Και θα την πατήσεις άσχημα. Εγώ στο λέω... και θα με θυμηθείς. Και μην μου έρθεις μετά κλέγοντας. Καλά; Γιατί εγώ στα'λεγα... Όχι, να μην λες πως δεν στα'λεγα... μαλάκα... 

Και τι να κάνω εγώ τώρα; Έλα και στην θέση μου. Να σε αφήσω να φας το κεφάλι σου; Όχι... προτιμώ να σου σπάσω τα πόδια παρά να πάθεις κάτι κακό. Γιατί εγώ είμαι μαζί σου ρε βλάκα. Από την πλευρά σου είμαι ρε μαλάκα. Παπάρα... Και δεν μου πάει να σε αφήσω έτσι. Δεν μου πάει! Πως να το κάνουμε;

Σκάσε! Μην ακούσω καμιά μαλακία... Μόνο μην ακούσω καμιά μαλακία. Θα κάτσεις στα αυγά σου. Και ούτε που με νοιάζει αν το σκεύτικες. Παλιομαλάκα. Σουτ! Τσιμουδιά...

Αλλά οκ, ότι πεις εσύ. Δεν θα σου πω εγώ τι θα κάνεις...

ντοκιμαντέρ για την σαλαμάνδρα

η απολογία ενός χυδαίου ευγενή

...θα έπρεπε να σας βρίζω όλη μέρα αξιότιμοι κύριοι. Αλλά δεν θα το κάμω διότι είμαι του κατωτέρου επιπέδου που μπορείτε να φανταστήτε.  Όσο και να με παρακαλάτε να σας λούσω με ακραίες χυδαιότητες δεν θα το πράξω διότι είμαι απαίσιος υπάνθρωπος.

Ντρέπομαι πάρα πολύ. Αν και θα έπρεπε να αποφεύγω να το λέω και να το δηλώνω αλλά ναι, είμαι ευγενικός. Ξέρω ότι είναι σοβαρό πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Ξέρω πως έτσι προσβάλω τα ήθη και τα έθιμα τούτου του τόπου αλλά είναι πέρα των δυνατοτήτων μου να το ελέγξω. Πιστέψτε με, με φέρνει συχνότατα σε πολύ δύσκολη και ντροπιαστική θέση.

Σημερινό παράδειγμα. Το πρωί βγαίνοντας από το διαμέρισμα μου συναντήθηκα με την γειτόνισσα του απέναντι διαμερίσματος και αντί να της πω "άντε γαμήσου μωρή μαλακισμένη σκατόγρια"  όπως συνηθίζεται στου καλούς κύκλους, δεν ξέρω πως και από πού το βρήκα, (ντρέπομαι και μόνο που το γράφω αλλά εδώ μέσα πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια πάντα) βγήκε από το στόμα μου ένα καθαρό και ευκρινές "καλημέρα σας". Όπως ήταν αναμενόμενο η γειτόνισσα τα έχασε και αντί να μου φτύσει στα μούτρα ένα "καλημέρα σου" όπως πολύ καλά θα μου άξιζε, κατάφερε να ψελλίσει μόνο ένα μίζερο και ελλιπές "χμφ". Την καϊμένη... Μεγάλη γυναίκα και τις φέρομαι τόσο απαίσια.

Και να ήταν μόνο αυτό... Πότε μα ποτέ, όσο και να έχω προσπαθήσει, δεν έχω χωθεί ή έστω να δοκιμάσω να χωθώ και να φάω την σειρά κάποιου ή κάποιων σε ούρα σε εφορίες, τράπεζες και πάσης φύσεως γκισέ και ποτέ μα ποτέ δεν έχω κλέψει την θέση κάποιου άλλου. Επίσης λέω με κάθε ευκαιρία εκφράσεις τύπου "ευχαριστώ", "παρακαλώ", "μήπως θα μπορούσατε..." και άλλα τέτοιες παρηκμασμένες εκφράσεις προκαλώντας την φυσική φρίκη των συνανθρώπων μου. 

Μία επίσης φρικτή συνήθεια που έχω και εξαιρετικά ενοχλητική και απαίσια για τον πλησίον μου είναι να είμαι ίσιχος. Τραγικό. Αρκετοί άνθρωποι γύρο μου προσπαθούν να μου δείξουν ποια είναι η σωστή και πρέπουσα συμπεριφορά. Προσπαθούν είτε φωνάζοντας και βρίζοντας όσο τους επιτρέπει το διάφραγμα τους, είτε βάζοντας σε εκκωφαντικές εντάσεις την μουσική της αρεσκείας τους, στο αυτοκίνητο ή στο διαμέρισμα τους, και κυρίως σε ώρες κοινής ισιχίας. Αλλά όσο και να προσπαθούν αυτοί οι άνθρωποι να με βάλουν στον σωστό δρόμο, μάταια, εγώ συνεχίζω να κάμω ισιχία.

Εδώ αξίζει να σημειώσω πως δεν διαθέτω αυτοκίνητο διότι δεν τολμώ να παρκάρω σε πεζοδρόμιο, να κλείσω μία διάβαση, να εμποδίσω οποιοδήποτε πέρασμα αρτιμελούς ή αναπήρου και αδυνατώ παντελώς να περάσω αντικανονικά έναν οποιονδήποτε δρόμο, οδηγώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα και προσπαθώντας να πετύχω την μητέρα με το καροτσάκι που περνάει τον δρόμο (σε περίπτωση άστοχης προσπάθειας, την μουτζώνουμε λέγοντας "που πα ρε κιούσπα").

Δυστυχώς, δεν σκουντάω, δεν σπρώχνω και δεν πατάω, σε βαθμό κακουργίματος. Έχω την κακή συνήθεια να καλημερίζω τον ανυποψίαστο κόσμο και το χειρότερο, να τα κάνω όλα αυτά χαμογελόντας. Δηλαδή προκαλώ από μόνος μου. Για να φανταστείτε προχθές, ανοίγοντας μία πόρτα καταστήματος για να βγω, πέρασα και συνέχισα να την κρατώ για να περάσει και αυτός που ήταν ακριβός από πίσω μου!!! Το τραγικό είναι πως του χαμογέλασα κι'όλας. Ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι οι καλοί τρόποι επιβάλουν να αφήσουμε την πόρτα τα πέσει στα μούτρα του επόμενου και αν δεν τον πετύχουμε να του βρίσουμε την μάνα. Κάτι τέτοια κάνω συνεχώς και απορώ πως δεν έχει πέσει κεραυνός να με τσουρουφλίσει.

Είμαι τραγική περίπτωση και χρειάζομαι επειγόντως βοήθεια. Την βοήθεια του κράτους, των συνανθρώπων μου, της κοινωνίας, της εκκλησίας. Θέλω και την δική σου βοήθεια αναγνώστη μου... σε παρακαλώ...... ΑΑΑΑΑ...... είδατε;;; Πάλι είπα "παρακαλώ"... πάλι έγινα ευγενικός... είμαι τραγικός... δεν έχω ελπίδα καμιά...

....αλλά δεν θα το βάλω κάτω... θα γίνω σαν και'σας...

...θα ξαναπροσπαθήσω για άλλη μία φορά...

...γκουχ γκουχ (καθάρισμα λαιμού)

...Άντε γαμώ την πουτάνα μου. Πάρτε τον κώλο σας και κάντε κάτι μην γαμήσω ότι έχετε και δεν έχετε. Μαλάκες παλιόμπινέδες. Κάθεστε και με βλέπετε ευγενικό και γλυκό και δεν με πλακώνετε στα μπουνίδια και στης ροχάλες. Τέτοιοι καριόλιδες είστε και δεν βοηθάτε να γίνω σαν τα μούτρα σας...

...

...ε;

.....πως τα πήγα;

........καλύτερα;

μεταμόρφωση