Τρίτη 19 Απριλίου 2011

ηθική υποστήριξη και απόψε


...κάτσε, μισό λεπτό. Να το συζητήσουμε βρε αδερφέ... δηλαδή πως το σκέφτεσαι; ...χμ... Βασικά το σκεφτικές καθόλου ή;... Καλά, καλά. Ας μην τρελαινόμαστε. Ψυχραιμία θέλει εδώ... και να τα βάλουμε σε μία σιρά. Ένα ένα...
Λοιπόν... Ας τα πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Το έχεις πάρει απόφαση δηλαδή; Είσαι τελείως αποφασισμένος; Είσαι σίγουρος; Σιγουρότατος; Γιατί άμα δεν είσαι καλλίτερα να το αναβάλλεις για λίγο. Για να το σκεφτείς λίγο καλήτερα... Αλλά οκ, άμα το αποφασίσεις, εγώ μαζί σου. Και φυσικά δεν θα σου πω εγώ τι θα κάνεις. Να, απλά λέω την άποψη μου.
Αλλά ξανασκέψου το. Μαλακία πας να κάνεις... εεε... 'ντάξει  ρε παιδί μου... τρόπος του λέγειν... όταν λέω μαλακία ενοώ... ενοώ... ξέρεις τώρα... Καλή φάση, δεν λέω... αλλά μαλακία... με την καλή ένια... Αλλά όπως και να έχει χοντρόμαλακία είναι. Βέβαια οκ, εσύ απφασίζεις... Άμα θες, εγώ μαζί σου. Στο ξανάπα... Μην λέμε τα ίδια συνέχεια. Εσύ τι λες;
...Α! Και συγνώμη που σε διακόπτω αλλά νομίζω ότι η γνώμη μου μετράει. Έχω πιο πολλή εμπειρία από σένα σε τέτοια ζητήματα. Εσύ είσαι λίγο... ε... πως να το πω;... εεε... λίγο βλάκας... με την καλή έννοια.. Και θα την πατήσεις άσχημα. Εγώ στο λέω... και θα με θυμηθείς. Και μην μου έρθεις μετά κλέγοντας. Καλά; Γιατί εγώ στα'λεγα... Όχι, να μην λες πως δεν στα'λεγα... μαλάκα... 
Και τι να κάνω εγώ τώρα; Έλα και στην θέση μου. Να σε αφήσω να φας το κεφάλι σου; Όχι... προτιμώ να σου σπάσω τα πόδια παρά να πάθεις κάτι κακό. Γιατί εγώ είμαι μαζί σου ρε βλάκα. Από την πλευρά σου είμαι ρε μαλάκα. Παπάρα... Και δεν μου πάει να σε αφήσω έτσι. Δεν μου πάει! Πως να το κάνουμε;
Σκάσε! Μην ακούσω καμιά μαλακία... Μόνο μην ακούσω καμιά μαλακία. Θα κάτσεις στα αυγά σου. Και ούτε που με νοιάζει αν το σκεύτικες. Παλιομαλάκα. Σουτ! Τσιμουδιά...
Αλλά οκ, ότι πεις εσύ. Δεν θα σου πω εγώ τι θα κάνεις...

ντοκιμαντέρ για την σαλαμάνδρα


Δευτέρα 18 Απριλίου 2011

η απολογία ενός χυδαίου ευγενή


...θα έπρεπε να σας βρίζω όλη μέρα αξιότιμοι κύριοι. Αλλά δεν θα το κάμω διότι είμαι του κατωτέρου επιπέδου που μπορείτε να φανταστήτε.  Όσο και να με παρακαλάτε να σας λούσω με ακραίες χυδαιότητες δεν θα το πράξω διότι είμαι απαίσιος υπάνθρωπος.
Ντρέπομαι πάρα πολύ. Αν και θα έπρεπε να αποφεύγω να το λέω και να το δηλώνω αλλά ναι, είμαι ευγενικός. Ξέρω ότι είναι σοβαρό πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Ξέρω πως έτσι προσβάλω τα ήθη και τα έθιμα τούτου του τόπου αλλά είναι πέρα των δυνατοτήτων μου να το ελέγξω. Πιστέψτε με, με φέρνει συχνότατα σε πολύ δύσκολη και ντροπιαστική θέση.
Σημερινό παράδειγμα. Το πρωί βγαίνοντας από το διαμέρισμα μου συναντήθηκα με την γειτόνισσα του απέναντι διαμερίσματος και αντί να της πω "άντε γαμήσου μωρή μαλακισμένη σκατόγρια"  όπως συνηθίζεται στου καλούς κύκλους, δεν ξέρω πως και από πού το βρήκα, (ντρέπομαι και μόνο που το γράφω αλλά εδώ μέσα πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια πάντα) βγήκε από το στόμα μου ένα καθαρό και ευκρινές "καλημέρα σας". Όπως ήταν αναμενόμενο η γειτόνισσα τα έχασε και αντί να μου φτύσει στα μούτρα ένα "καλημέρα σου" όπως πολύ καλά θα μου άξιζε, κατάφερε να ψελλίσει μόνο ένα μίζερο και ελλιπές "χμφ". Την καϊμένη... Μεγάλη γυναίκα και τις φέρομαι τόσο απαίσια.
Και να ήταν μόνο αυτό... Πότε μα ποτέ, όσο και να έχω προσπαθήσει, δεν έχω χωθεί ή έστω να δοκιμάσω να χωθώ και να φάω την σειρά κάποιου ή κάποιων σε ούρα σε εφορίες, τράπεζες και πάσης φύσεως γκισέ και ποτέ μα ποτέ δεν έχω κλέψει την θέση κάποιου άλλου. Επίσης λέω με κάθε ευκαιρία εκφράσεις τύπου "ευχαριστώ", "παρακαλώ", "μήπως θα μπορούσατε..." και άλλα τέτοιες παρηκμασμένες εκφράσεις προκαλώντας την φυσική φρίκη των συνανθρώπων μου. 
Μία επίσης φρικτή συνήθεια που έχω και εξαιρετικά ενοχλητική και απαίσια για τον πλησίον μου είναι να είμαι ίσιχος. Τραγικό. Αρκετοί άνθρωποι γύρο μου προσπαθούν να μου δείξουν ποια είναι η σωστή και πρέπουσα συμπεριφορά. Προσπαθούν είτε φωνάζοντας και βρίζοντας όσο τους επιτρέπει το διάφραγμα τους, είτε βάζοντας σε εκκωφαντικές εντάσεις την μουσική της αρεσκείας τους, στο αυτοκίνητο ή στο διαμέρισμα τους, και κυρίως σε ώρες κοινής ισιχίας. Αλλά όσο και να προσπαθούν αυτοί οι άνθρωποι να με βάλουν στον σωστό δρόμο, μάταια, εγώ συνεχίζω να κάμω ισιχία.
Εδώ αξίζει να σημειώσω πως δεν διαθέτω αυτοκίνητο διότι δεν τολμώ να παρκάρω σε πεζοδρόμιο, να κλείσω μία διάβαση, να εμποδίσω οποιοδήποτε πέρασμα αρτιμελούς ή αναπήρου και αδυνατώ παντελώς να περάσω αντικανονικά έναν οποιονδήποτε δρόμο, οδηγώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα και προσπαθώντας να πετύχω την μητέρα με το καροτσάκι που περνάει τον δρόμο (σε περίπτωση άστοχης προσπάθειας, την μουτζώνουμε λέγοντας "που πα ρε κιούσπα").
Δυστυχώς, δεν σκουντάω, δεν σπρώχνω και δεν πατάω, σε βαθμό κακουργίματος. Έχω την κακή συνήθεια να καλημερίζω τον ανυποψίαστο κόσμο και το χειρότερο, να τα κάνω όλα αυτά χαμογελόντας. Δηλαδή προκαλώ από μόνος μου. Για να φανταστείτε προχθές, ανοίγοντας μία πόρτα καταστήματος για να βγω, πέρασα και συνέχισα να την κρατώ για να περάσει και αυτός που ήταν ακριβός από πίσω μου!!! Το τραγικό είναι πως του χαμογέλασα κι'όλας. Ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι οι καλοί τρόποι επιβάλουν να αφήσουμε την πόρτα τα πέσει στα μούτρα του επόμενου και αν δεν τον πετύχουμε να του βρίσουμε την μάνα. Κάτι τέτοια κάνω συνεχώς και απορώ πως δεν έχει πέσει κεραυνός να με τσουρουφλίσει.
Είμαι τραγική περίπτωση και χρειάζομαι επειγόντως βοήθεια. Την βοήθεια του κράτους, των συνανθρώπων μου, της κοινωνίας, της εκκλησίας. Θέλω και την δική σου βοήθεια αναγνώστη μου... σε παρακαλώ...... ΑΑΑΑΑ...... είδατε;;; Πάλι είπα "παρακαλώ"... πάλι έγινα ευγενικός... είμαι τραγικός... δεν έχω ελπίδα καμιά...
....αλλά δεν θα το βάλω κάτω... θα γίνω σαν και'σας...
...θα ξαναπροσπαθήσω για άλλη μία φορά...
...γκουχ γκουχ (καθάρισμα λαιμού)
...Άντε γαμώ την πουτάνα μου. Πάρτε τον κώλο σας και κάντε κάτι μην γαμήσω ότι έχετε και δεν έχετε. Μαλάκες παλιόμπινέδες. Κάθεστε και με βλέπετε ευγενικό και γλυκό και δεν με πλακώνετε στα μπουνίδια και στης ροχάλες. Τέτοιοι καριόλιδες είστε και δεν βοηθάτε να γίνω σαν τα μούτρα σας...
...
...ε;
.....πως τα πήγα;
........καλύτερα;

μεταμόρφωση


Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Περί καγκουρό και άλλων αστών.


Για να βάλουμε τα πράματα στην θέση τους.

Μέχρι και στην τηλεόραση είδαμε προσφάτως τους “κάγκουρους” να κοπανάνε φιλήσυχους και θλιμμένους “emo” στην πλατεία συντάγματος (΄κει κάτω στην πρωτεύουσα). O tempora, o mores... Συνχήστηκα με ειλικρίνεια... όχι γιατί λυπήθηκα τους emo, (άλλωστε ταιριάζει στο προφίλ τους αυτή η αδικία και ταλαιπωρία)... αλλά γιατί οι εν λόγο κάγκουροι ήταν κάτι κλανιάριδες έφηβοι με κοντά μαλλιά και πολλά σπυριά...
Και ερωτώ... οποία σχέση ανάμεσα σε τούτα τα σκατόπαιδα και τους φίλτατους κάγκουρους της κάτω Τούμπας των 80' και 90΄που τόσο καλά γνώριζα?

Έτσι λοιπόν νιώθω ότι έχω την ευθύνη να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι λοιπόν.

Ο όρος κάγκουρος ή κάγκουρας χαρακτήριζε μια συγκεκριμένη ομάδα/τύπο ανθρώπων. Αντικατέστησε παλαιότερους όρους, όπως καρεκλάδες, γκιράπια και βακέρος. Αμιγώς θεσσαλονικιώτικος όρος για το είδος του ανθρωπόμορφου αστικού θηλαστικού που ευδοκίμησε στης εκτός κέντρου γειτονιές της Θεσσαλονίκης, από τα μέσα της δεκαετίας του 80 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90. 

Το χαρακτηριστικό του κάγκουρα ήταν η εμφάνιση του. Βασικό στοιχείο της, η κόμμωση τύπου “χέτη”, με σχετικά μέτρια σε μάκρος μαλλιά αλλά εξαιρετικά μακριά στον σβέρκο. Επίσης απαραίτητο ήταν το μπουφάν τύπου “fly jacket” (αυτό βέβαια, εκείνη την εποχή, ίσχυε για όλους τους τύπους νεαρού Θεσσαλονικιού) στολισμένο με ραπτά από μάρκες γιαπωνέζικων μηχανών. Σε αυτό όμως που πραγματικά είχαν την αποκλειστικότητα ήταν το ψαράδικο τζιν παντελόνι κομμένο δύο παλάμες πάνω από τον αστράγαλο και η κάτασπρη κάλτσα να φαίνετε σε όλο το μεγαλείο της. Το χαρακτηριστικό όμως  από όπου πήρε τον τίτλο “κάγκουρας” ήταν ο τρόπος περπατήματος του. Περπατούσε με τα χέρια στις τσέπες του  fly jacket του, που θύμιζε μάρσιπο, και ανεβοκατέβαινε σε κάθε βήμα του τόσο που το να παραλληλισθεί με το συμπαθές μαρσιποφόρο της Αυστραλίας, ήταν αναπόφευκτο.

Βασικό αξεσουάρ του κάγκουρα ήταν το πειραγμένο παπί, με θορυβώδης εξάτμιση, βγαλμένη μάσκα και καθρέφτες, μαύρα φλας και διάφορα παρδαλά αυτοκόλλητα. Ο τρόπος οδήγησης τους επίσης χαρακτηριστικός, καμπουριασμένοι και με μέσα τα γόνατα για να μειώσουν (και καλά) την αντίσταση του αέρα για να πετύχουν μεγαλύτερες ταχύτητες.

Ο σωστός κάγκουρας σύχναζε σε “καφετέριες” πίνοντας φραπόγαλο και χάπια, ύπνους και αρντάν κατά κύριο λόγο και σε εξαιρετικές περιπτώσεις (γιορτές, αργίες και εθνικές επετείους) έπινε σιρόπια. Τον συναντούσες επίσης στο Λούνα-Παρκ του Ποσειδώνιου (που τώρα ποια στην θέση του βρίσκετε το μέγαρο μουσικής), στα αναψυκτήρια της Αρετσούς και πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Πρότυπο χουλίγκανου και εξαιρετικά επικίνδυνος όταν βρισκόταν με το κοπάδι του.

Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό το είδος αστικού θηλαστικού εξαφανίστηκε ανεπιστρεπτί αφήνοντας την θέση του σε άλλα είδοι και χαρίζοντας το όνομα του σε ένα άλλο είδος αθηναικικού αστικού θιλαστικού που στην πραγματικότιτα καμία σχέσει έχει με τον ορίτζιναλ κάγκουρα. Φήμες λένε ότι στην σημερινή εποχή, ερευνητές έχουν συναντήσει κάγκουρους χαμένους βαθιά μέσα στην αστική ζούγκλα της δυτικής Θεσσαλονίκης. Οι φωτογραφίες όμως που έχουν τραβηχτεί δεν μπορούν να το αποδείξουν.

Ελπίζω να κατάφερα να αποσαφηνίσω μερικά θέματα που ταλαιπωρούν τον σύγχρονο πολιτισμό μας.

Ευχαριστώ...

Πέμπτη 14 Απριλίου 2011

και σκεφτόμουν τον Αsterix


...και σκεφτόμουν τον Αsterix. Και τον Ovelix... Γιατί αυτοί πάνε πακέτο... (Εκτός του πρώτου τεύχους "Asterix ο Γαλάτης" όπου ο χοντρούλης συμμετέχει ως κομπάρσος).
Τι να πει κανείς για αυτούς; 
Και γενικότερα τι να πει κανείς για αυτό το χωριό στην Αρμορική; Και στο φινάλε πως το λένε αυτό το χωριό; Δεν έχει όνομα; Μόνο οχυρά γύρω του; Που ακόμα και αυτά έχουν όνομα (Petibonum, Lavdanum, Babaorum, Aquarium). Το χωριό ντιπ! Τίποτα! Δηλαδή τι είπε ο Καίσαρας; "...θα κάνουμε τέσσερα οχυρά γύρω από το χωριό... τι;;;;;" .... Οκ... Προφανώς το αποκάλεσε ως "χωριό των τρελών" (έχουμε και ντοκουμέντα). Αλλά πώς είναι το επίσημο του όνομα; Χωριό των τρελών; Του Asterix; Του Mazestix; (στις πρώτες ελληνικές εκδόσεις έχει το όνομα Μοναρχίξ) ή απλά "το χωριό στην Αρμορική" λες και άλλα χωριά δεν υπήρχαν εκεί. Τέλος πάντων, το προσπερνάω.
Τι να πει κανείς για το δίδυμο Asterix - Ovelix... ή μήπως να πω ζευγάρι; Γιατί όχι; Ακούστηκε και αυτό... Και βεβαίως δεν είμαστε ομοφοβικοί. Γούστο τους και καπέλο τους άμα τους κάνει κέφι. Βέβαια οι σκεπτικιστές θα πουν πως ο Ovelix στο "Asterix Λεγεωνάριος" ερωτεύεται γυναίκα. Σωστό... αλλά αυτό δεν μας λέει και πολλά. Αυτός ήταν χαζούλης και η τύπα ήταν (με το συμπάθιο) γκομενάρα!!! (Και που ήταν αυτή τόσο καιρό; Και γιατί δεν ξαναεμφανίστηκε;). Και τι; Έτρεξε και αυτός και ο κολλητός του στου διαόλου τον πάτερο... και; Τα φτιάξανε; Όχι... Την παραχώρησε στον ξανθό μπρατσαρά μόντελο. Μήπως γοητευτικέ περισσότερο από τον λεγάμενο; Ε; ...όλα είναι πιθανά. Αλλά λέω τώρα εγώ... και άντε πες ότι ο Ovelix είναι ότι είναι... Ο Αsterix Τι ρόλο βαράει; ... σεξουαλικός εννοώ... Τον είδε κανείς ποτέ με γυναίκα; Έστω, να κάνει κόρτε. Λίγο... Όχι, ποτέ, καθόλου. Βέβαια τώρα θα μου πείτε πως ούτε να κάνει την ανάγκη του τον είδαμε ποτέ. Αυτό σημαίνει πως δεν χέζει; ...Όχι βέβαια... αλλά αυτό είναι αλλιώς. Ο έρωτας και το φλερτ είναι ένα σύνηθες θέμα σε ιστορίες αλλά η αφόδευση όχι. Έτσι το λοιπόν ποτέ δεν εθεάθη ο κοντός μας ήρωας να είναι τρυφερός με γυναίκα. Ενώ τον χοντρούλη αγκαλίτσα τον έχει στα όπα όπα... με υστερικούς καβγάδες ενίοτε... δηλαδή, κανονικά ζευγαράκι. Και με τον Indefix (στις πρώτες ελληνικές εκδόσεις έχει το όνομα Κατουρλίξ) για υποκατάστατο ενός παιδιού. Όχι πως έχει σημασία βέβαια... αλλά να!... δίνουν δικαιώματα στις κακές τις γλώσσες να λένε.
Και άντε ο Asterix και o Ovelix με τον Indefix τους... Όλοι οι άλλοι του χωριού είναι παντρεμένοι. Πλην του δρυίδη και του βάρδου για ευνόητους λόγους. Είναι ιδιαίτερα λειτουργήματα για την κοινωνία των Γαλατών (πέρα από άλλα, ήταν οι μόνοι που είχαν το δικαίωμα να διδάσκουν). Όλοι οι άλλοι οικογενειάρχες... Ναι. Οκ. Παιδιά δεν έχουν; Έστω ένα! Κανείς; Άντε ο Mathusalix (στις πρώτες ελληνικές εκδόσεις έχει το όνομα Παλεοντολογίξ). Με την ηλικία του, τι να καταφέρει; Οι άλλοι; Δεν εκτελούν τα συζυγικά τους καθήκοντα; Και ποιανών είναι κάτι παιδάκια που φαίνονται συνήθως στο πρώτο καρέ κάθε τεύχους; (στον πρόλογο, εκεί που βλέπουμε ένα γενικό πλάνο του χωριού). Μούλικα είναι ή κομπάρσοι; Γιατί οι επώνυμοι χωριάτες είναι άτεκνοι; Μήπως το μαγικό φίλτρο προκαλεί στειρότητα (και γιαυτό δεν είχε περαιτέρω εμπορική επιτυχία); Και σε ποιόν θα μείνει το σιδεράδικο ή το ιχθυοπωλείο; Μα τι λέω;;; Ποιος θα διαδεχθεί τον Αρχηγό;;; Και ποιος θα κυβερνήσει αυτό το ανώνυμο χωριό...Ε; Χμμμ... Θέμα... και πώς αλλάζει η εξουσία στο χωριό; Με διαδοχή, δημοκρατικές διαδικασίες και εκλογές ή με συνέλευση των πρεσβυτέρων ή των πολεμιστών; Πως; Όμως.... Ένα ένα τα θέματα όμως γιατί όσο εμβαθύνουμε τόσο προκύπτουν σοβαρά ζητήματα. 
Και άντε πες πως το μαγικό φίλτρο προκαλεί στειρότητα. Δεν το πήρε χαμπάρι κοτζαμάν Δρυίδης; Και άντε και να το πήρε, τι θα έκανε; Αν τους το έκοβε ή αν έβγαζε την βρόμα, εκτός του ότι θα έβαζε σε κίνδυνο την αυτονομία του χωριού, μετά δεν θα είχε και ο ίδιος καμία χρησιμότητα. Θα ξέμενε στην καλύτερη σαν γραφικός παππούλης ή θα τον πετούσαν σε καμία γωνία να σαπίσει. Οπότε, κορόιδο είναι; Και τι τον νοιάζει αν στο μέλλον το χωριό έχει δημογραφικό πρόβλημα; Αυτός θα έχει αποδημήσει εις Κύριον. Η επιλογή είναι σαφής. Προτιμότερα τα άνετα και αφράτα γηρατειά παρά σε κανένα ρωμαϊκό γηροκομείο σειράς. Τέλος πάντων. Είναι μία πιθανότητα που δεν μπορούμε να αποκλείσουμε.
Παρόλα αυτά, δεν βλέπουμε την Μιμίνα, σύζυγο του Αρχηγού και πρώτη κυρία του χωριού, να την πιάνει καμιά τρεμούρα που θα αφήσει τον σύζυγο της χωρίς διάδοχο. Ούτε τον ίδιο. Εντάξει... αυτός είναι ένας κοιλιόδουλος ρεμπεσκές που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να μεθάει, να παίζει ξύλο και να βάζει τις φωνές στους βαστάζους του. Δεν περιμένουμε κάτι ώριμο από αυτόν. Αλλά της συζύγου Μιμίνας της κόβει και δεν την βλέπουμε να ανησυχεί. Γιατί; Μήπως κάτι ξέρει; Μήπως ξέρει πώς ο Mazestix είναι άσφαιρος; Μήπως ο αρχηγός κάνει μάπα σεξ; Μήπως η κυρία κάνει μάπα σεξ; 'Η μήπως υπάρχει κάποια μυστική συμφωνία με τον Βρούτο; Ο ένας να καθαρίσει τον Ιούλιο και ο άλλος να αφήσει ακυβέρνητο το χωριό, που έτσι και αλλιώς η Μιμίνα δεν πολυκάνει κέφι και προτιμάει την Λουτετία (μελλοντική πόλη του φωτός), με αντάλλαγμα  μία βιλάρα. Αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Και μια που παραπάνω ανέφερα τους βαστάζους του Mazestix. Θα ήθελα να μείνω λίγο στο θέμα αυτό. Στα πρώτα τεύχη βλέπουμε την ασπίδα (της Αρβέρνης), και τον αρχηγό πάνω της, να την φέρουν διάφοροι τυχαίοι και άγνωστοι. Στην πορεία ανακαλύπτουμε πως οι βαστάζοι γίνονται συγκεκριμένοι χαρακτήρες. Ανώνυμοι μεν, συγκεκριμένοι δε. Τι έγινε; Προσλήψεις στο δημόσιο τομέα; Και γιατί παραμένουν ανώνυμοι; Ύποπτο αυτό. Αδιαφάνεια από τότε. 
Και το μεγαλύτερο των προβλημάτων είναι με το μαγικό φίλτρο. Γιατί δεν κυκλοφόρησε; Το ότι λόγο δρυιδικής φιλοσοφίας δεν ήταν εμπορεύσιμο είναι γνωστό. Γιατί όμως δεν χρησιμοποιήθηκε για να απελευθερωθεί όλη η Γαλατία από τον ρωμαϊκό ζυγό; Εδώ βοηθήσανε άλλους κι άλλους. Βρετανούς, Βέλγους, Ισπανούς και Φοίνικες κατά των κακόμοιρων πειρατών. Μέχρι και την Κλεοπάτρα να χτίσει ένα σούπερ καινούριο παλάτι μόνο και μόνο για να μπει στην μύτη του Ιουλίου Καίσαρ. Αντί να την πλακώσουν στις φάπες... Και ερωτώ! Γιατί δεν βοηθήσανε τους ομοεθνείς τους Γαλάτες; Ίσως γιατί τους βόλευε έτσι. Ας πούμε πως οι κομπλεξικοί χωριάτες που το χωριό τους ούτε καν όνομα έχει, φθονούσαν τους Λουτετιανούς (μελλοντικά Παριζιάνους) και τους λοιπούς αστούς της Γαλατίας. Πως η Θεσσαλονίκη δεν χωνεύει την Αθήνα ή τα Χανιά το Ηράκλειο; ε! έτσι... Ίσως απλά ο Mazestix ήταν βλαξ ή ο Πανοραμίξ κωλόγερος. Ίσως υπήρχε μία μυστική συμφωνία μεταξύ Μιμίνας και Βρούτου (βλέπε: Βίλα στο Παρίσι). Ίσως όμως υπήρχε συνωμοσία μεταξύ του δρυίδη και των εκατόνταρχων των τεσσάρων ρωμαϊκων οχυρών γύρω από το χωριό. Προσοχή!!!! Σε αυτή την περίπτωση το φίλτρο δεν υπήρχε καν... Ήταν απλά μία απλή πρασόσουπα!! Αλλά αυτό το ξέραν μόνο οι εκατόνταρχοι και ο Πανοραμίξ. Έτσι λοιπόν ο κωλόγερος δεν κατέληγε στο γηροκομείο και οι εκατόνταρχοι, από δυσμενή μετάθεση, αντί να καταλήξουν κάπου στην Γερμανία να τους σφάζουν γότθοι, βρίσκονται κάπου στην γαλλική εξοχή με αντάλαγμα μία στο τόσο να κάνουν πώς τρων φάπες από τους μεθυσμένους χωριάταρους. Ο δρυίδης, το μόνο δρυιδικό που ξέρει να κάνει είναι, ένα είδους πρέζας που το παίρνουν στο συσσίτιο οι ανυποψίαστοι λεγεωνάριοι και τους κάνει σαν δαρμένους, και ένα είδος κόκας που κάνει τους χωριάτες να νιώθουν μάγκες.... Ναι ξέρω... αυτό το σενάριο μπάζει αλλά ας μην το αποκλείουμε. Έτσι εξηγείται και το γιατί κάνεις δεν βούτηξε στην μαρμίτα με το φίλτρο όταν ήταν μικρός. Και μην ακούσω περί στειρότητας και άλλες αηδίες γιατί όταν είσαι πιτσιρικάς δεν σε απασχολούν τέτοια ζητήματα. Βέβαια, όπως αναφέραμε πιο πάνω, δεν υπάρχουν παιδιά... Αλλά... πόσο παλιό είναι το φίλτρο; Από πότε παίζει; Σίγουρα όταν ήταν μικρός ο Ovelix υπήρχε. Άρα το ίδιο θα μπορούσαν να έχουν κάνει όλοι οι συνομήλικοι του. Τουλάχιστον ο Asterix. Γιατί δεν το κάνανε; Ρε άμα σας λέω εγώ... το φίλτρο είναι μούφα!!!!
  ...τέσπα...
...πάντως...
Ένα είναι το θέμα. Τι απόγινε αυτό το χωριό και οι ήρωες μας; Μας τελείωσε; Πεθάναν όλοι από γηρατειά και λόγω ατεκνίας το χωριό άδειασε; Τους πούλησε όλους η Μιμίνα σε σκλαβοπάζαρο της Ρώμης; Βαρέθηκαν και τα παράτησαν; Προτίμησαν τελικά τον ανώτερο ρωμαϊκό πολιτισμό; Απλά τους έφαγε η μαρμάγκα; Δεν ξέρω και ούτε είμαι σε θέση να απαντήσω.
Το μόνο που ξέρω είναι πως εμένα μου ‘λείψαν...

super finika